De gemeente gratie - pagina 501

497

ONTSPORING.

Ze moesten krachten en machten

blijven,

krachten die haar werking open-

En daarom moesten ze in haar tegendeel omslaan. Wat geschapen en bestemd was om te zegenen, moest nu uitkomen in ramp en ellende. En hierin ligt tevens het oordeelend en straffend, het vergeldend en wrekend karakter van deze wet en dezen wil Gods. De ontsporing van

baarden.

den

trein

des menschelijken levens kon niet anders dan door een daad

en die daad kon niet tot stand komen dan met opzet, met bewustheid gewild en bedoeld. Men versta dit niet verkeerd. Het opzet was in het minst niet, om den trein des levens te doen ver-

des menschen plaats grijpen,

ongelukken.

Adam

heeft in het minst niet de ellende gewild. Integendeel,

om den

bedoeling was,

zijn

nóg gladder, nóg sneller

trein des levens

doen voortsnellen, en een nóg uitnemender bestemming Hi]

heeft niet geloofd, dat de ontsporing tot een

hield het

er voor,

te

te

doen bereiken.

ramp zou

leiden,

en

hij

dat afgaan van het spoor den goeden gang van den

God sprak: Ontsporing leidt tot zelfvernieling. Satan sprak: Die rails, die God u aanwees, hinderen u, ze houden u op. Verlaat die rails, en glijd vlak over de velden heen. Dan eerst zult ge eens zien, hoe ge vooruit komt. En toen heeft Adam, het des levens juist bevorderen zou.

trein

voor waar gehouden, dat die strekten,

traagden.

om hem En toen

die

vooruit te helpen, heeft

Over het vlakke veld hij

rails,

hij tot

zal

ik

ordinantiën Gods, wezenlijk niet

maar

zijn

gang ophielden en ver-

zichzelven gezegd: Ik ga van die rails

zelf in vrijheid

dan wel waarlijk met opzet den

trein

mijn

weg

af.

zoeken. Zoo heeft

van ons menschelijk leven

uit

het Goddelijk spoor uitgewrongen, en gewild en bedoeld, dat die trein uit

spoor zou uitgaan. Natuurlijk, dat

dat

sneller en beter

toen verwachtte, nu zooveel

hij

vooruit te zullen komen.

En

dat toen toch het ongeluk

plaats greep, en heel de trein stuk reed en zich in den grond werkte, dat

was de ontzettende ontnuchtering van den schuldigen mensch, die nu in het bloed zijner ziele ontdekte, dat God toch waarlijk de waarheid had gesproken, en dat

hij,

machteloos tegenover dien vernielenden levenstrein

met geen jammeren en met geen hartdoorsnijdend berouw, dien trein weer in het Goddelijk spoor kon brengen. Hij zag dien vernielden trein, hij zag die glanzende rails van Gods ordmantiën daar voor zich hggen, maar geen menschelijke macht kon trein en rails weer in elkaar passen. Hier was dus schuld. Schuld van opzet. Een opzet, om van God af en tegen God in te gaan. En deswege wordt de zelfvernieling, die onmiddellijk volgt, niet alleen een ontnuchtering, maar een wroegend zelfverwijt tevens. staande,

Hij voelt treft

hem

gelijk

Was

den toorn Gods. Hij ondergaat een oordeel. In de zelfvernieling de straf. Daarom verbergt

hij zich,

en daarom was het, dat

dit

nu inbeelding? Had God wel

die

zelfvernieling,

maar

niet die

wroeging, niet dat gevoel van toorn of oordeel bedoeld? Zoo leert U.

hij,

onze Confessie het zoo roerend uitdrukt, al bevende voor God vlood.

33

men

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen