De gemeente gratie - pagina 48

OPLOSSING VAN ROOMSCHE ZIJDE.

44

Ge kunt een

plaats.

en straks

op de plek waar ze

plant, die

staat, schraal opschieten

verdorren zou, zeer zeker door het toevoegen van mest,

allicht

door besproeiing, door besnoeiing, door reiniging van insecten en woekerplanten, enz. er

weer bovenop helpen, dat

voortbrenge; maar dit alles

op dat

blijft

ze tiere en overvloediger vrucht

binnen het perk der plant-natuur, want

natuur aangelegd. Het behoort tot haar natuur, gevoed

alles is die

en gedrenkt te worden, en de reiniging van insecten neemt slechts weg,

wat tegen haar natuur indruischt. En zoo nu ook is al wat den mensch van Godswege toekomt, om het doode en dorre in hem te doen opleven, hem te sterken, te voeden, te drenken, met licht te bestralen en de kostelijkste

vrucht te doen voortbrengen, niet iets dat buiten het perk zijner

natuur

ligt,

maar

overeenstemming met de ordinantie voor

in

natuur in de schepping zelve gegeven.

kan geen genade

gaat,

tot het zijne

Wat

's

menschen

dat perk te boven of te buiten

maken. Dat ook onzerzijds van boven-

natuurlijke kracht en genade gesproken wordt, ziet dan ook alleen op haar

onmiddellijk karakter, in tegenstelling van het middellijk karakter van alle

kracht Gods die door de natuur als instrument werkt; en deswege hoofd-

verband met de verdorvenheid der natuur. In die aan zichzelve

zakelijk in

en aan haar God ontzonken natuur, daarin kan geen

tier of bloei

dan door een daad Gods, die buiten het perk der natuur buiten af inkomt.

En dan

ligt

is,

gewekt,

en van

maar dualisme

daarin zeer zeker dualisme,

we weigeren

door de zonde. Doch wat

gaat,

dat dualisme reeds tot in de

schepping zelve terug te leiden.

De schepping

zelve van den

mensch naar Gods beeld bepaalt

in heilige

voor welke gemeenschap met God, voor het in zich opnemen

ordinantie,

van welke Goddelijke krachten, voor het bereiken van welk einddoel de

mensch geschapen is

die

schepsel, ook iets

is,

en op dat alles

is

zijn

natuur aangelegd. Daarbij

natuur niet genomen geïsoleerd van God, alsof de mensch, Gods

uit

maar op één punt van

zichzelven,

buiten

God om,

zijn

weg, geroepen of

de eigen natuur des menschen uit God, door God en

uit

hij

is.

zichzelf

want het

is

Een oogenblik ook nxaar te denken of te tegenover God of buiten God om zou zijn.

God en den naar

strijd

Zelfs

is.

vlek

tot

God

in

zijn

al te zijn

willen, dat hij iets is

de zonde zelve,

een dualisme invoeren, dat met den organischen

tusschen

alle

ware,

krachtens de schepping naar het beeld Gods, behoort het tot

deel, juist

wat

bekwaam

te zijn, of voort te brengen. Integen-

samenhang

beeld geschapen mensch in lijnrechten

de hoogste volkomenheid, als eenmaal de heiligen, van

en rimpel

vrij,

in

onverliesbare zaligheid en heerlijkheid als

starren aan het uitspansel zullen schitteren, zal er nog nooit iets in hen uitblinken, dat het in de Schepping passief en actief gestelde perk

hunner

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen