De gemeente gratie - pagina 500

496

ONTSPORING.

daarvoor verordend had. Dit doet alzoo de vraag

gang van

rijzen, of die

ons leven niet aldus ware te ordenen en in te richten gew^eest, dat, ook

al

volgde er ontsporing, toch de vernieling, de verderving, de ellende des

Want,

w^are uitgebleven.

lijdens

alzoo geschied

Nu

doen."

het

zijn. bij

had God dat

natuurlijk,

„Zijn raad zal bestaan,

en Hij zal

zou

gew^ild, het

al zijn vsrelbehagen

de uitkomst anders bleek, en terstond op de ontsporing

de bittere vernieling en de ontzettende ellende volgde, staat aldus vast, dat dit alzoo Gods wil vras, dat Hij het zóó en niet anders door zijn eigen

Goddelijken

w^il

Het greep aldus

vastgesteld en bepaald heeft.

niet bij

ongeluk plaats, of omdat God het niet verhelpen kon, maar het was Gods regelrechte wil en bedoeling, dat de trein onzes levens, zoodra

hij uit

het

Goddelijk spoor gleed, zichzelf moest vernielen.

Wat meer

zegt,

nooit

kunnen we God voor

en der zelfvernieling,

ellende

bij

die noodzakelijkheid der

het uitglijden uit het Goddelijk spoor,

genoeg danken. Stel u slechts voor, wat het geweest zou

zijn,

zoo de ont-

spoorde trein des levens veilig had kunnen doorgaan. Het zou dan ge-

worden

zijn

één eindeloos afwijken van het Goddelijk spoor, één steeds

machtiger uitbreken van ongerechtigheid, één rusteloos verder afgaan van de gemeenschap met onzen

God

;

kort gezegd alzoo één doorloopende triomf

van zonde en Satan. Een wereld, een menschelijk leven, een menschelijk hart,

dat ten slotte voor eeuwig zonder

God

was. Al wat

God De

één hel verkeerd; de hel geworden tot het éénig bestaande.

schiep in wil

Gods

dat alle ontsporing zich in zelfvernieling zou en moest wreken, was alzoo in

den grond niet anders, dan de wil Gods

om

sijn bestel in zijn ordi-

nantiën te handhavan, en niet te kunnen noch te willen dulden, dat een

ander

De

bestel, rustende in

andere ordinantiën, hiervoor

in

de plaats drong.

krachten en machten des levens, die Hij als God in het leven

zouden werken,

gelijk Hij het

verordend had

;

en zoo

niet,

riep,

dan moest

ter-

stond gevoeld worden, hoe die krachten ophielden te zegenen, en in stede

daarvan vernielden en verdierven. Er gloeide

in die

krachten een vuur,

waarmee geen creatuur spelen zou. Dat vuur kon ons leven door zijn gloed ontwikkelen, maar ook, zoo het dit niet deed, zou datzelfde vuur ons zengen en schroeien. De wil Gods, dat de trein des levens, zoo hij ontspoorde, zichzelf vernielen zou, was niets dan de wil Gods om, God te blijven. Het: „Ik zal zijn, die Ik zijn zal." De uitdrukking in de scheppingsorde van het volheerlijke Jehova. Die alles beheerschende wet, die onverbiddelijke noodzakelijkheid strekt alzoo rechtstreeks, én

Gods, én

om

om

de eere

het heil des menschien te verzekeren. Zonder die wet, zonder

dien wil, zonder die noodzakelijklieid, zou Jehova in zichzelf ontbonden,

en ons leven één

liel zijn

geworden. De krachten en machten des levens

konden en mochten bij ontsporing, niet tot stilstand of werkeloosheid worden gebracht. Dat ware een terugnemen van de Schepping geweest.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen