In Jezus ontslapen - pagina 228

216

En als nu in het groote Godsbestel de ure gekomen is, dat ze het deel hunner roeping op aarde voleind hebben, en de plaats open staat en wacht, waar ze nu hun nieuwe roeping te voleinden hebben, wat kan er dan anders in de ziel van Gods kind zijn dan dank dat de nieuwe roeping die nu komt o nog zooveel heerlijker is, dan het rijkste dat dusver volbracht werd. ,

,

,

,

Ook de waardschatting van wat we zoo droef verloren, komt zoo eerst onder het Goddelijk juiste gezichtspunt voor ons hart te

staan.

Wie met

zijn hart naar den kant van zijn rouwe blijft overhellen, wordt bij elk indenken van wat school in wat hij ten grave uitdroeg, al armer en beroofder. Maar wie in zijn lieve dooden kinderen Gods mag zien waarop hun en onze Vader de eerste rechten heeft, die verdiept zich met een ontlast gemoed in al dezen wonderen schat, dien God in wie heenging verborgen had en wordt bij het opmerken van elke nieuwe gave, die in hun hart verscholen lag, slechts te dankbaarder gestemd, dat zooveel weelde hem omringen en ,

,

op den weg met hem mocht gaan. Het is dan niet meer de grootheid van den mensch dien we bij het indenken van dat vele rijke zoeken, maar juist dat in volle breedte uitmeten van dat rijke is dan één groot maken van den Naam des Heeren die ze alzóó geformeerd zóó ontplooid en zóó geestelijk gesierd had met het beste zijner hemelsche versieringen. Alle strijd tusschen God en dat eerst zoo wreede graf valt dan weg, en haast nergens dieper dan bij dat graf kan dan de toon van dank en lof en aanbidding tot onzen Vader in de hemelen opklimmen. ,

,

,

Niets niets dan de zonde doet ook hier de nevelen opkomen. O, we zouden zoo van heeler ziele wenschen onze lieve dooden buiten zonde te hebben gekend en veel meer nog zelven buiten zonde onze lieve dooden genoten en bezeten te hebben. Helaas, zoo was het niet, en bitter klaagt bij het scheiden de aan zichzelf ontdekte ziel over eigen schuld en tekortkoming. O, men zou zoo vurig het willen afbidden, of dat saamleven mocht worden overgedaan. Hoeveel heerlijker zon het dan niet ,

,

,

,

kunnen. dat weet God de Heere ook, en daarom volgt er in den psalm op die aangrijpende woorden: „Vergeet niet één van zijne weldaden", vlak dat andere: „die al uw ongerechtigheden vergeeft." En zoo komt nu by de weldadigheden uit het verleden.

zijn

En

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen