De gemeente gratie - pagina 626

DE VERTOONING VAN HET BEELD GODS.

622

Met het oog hierop nu wagen we de stelling uit te spreken, dat ons denken ten deze nooit tot rust komt, tenzij we aan de ontwikkeling van ons geslacht een zelfstandig doel, een doel in zichzelf toekennen. Hieruit volgt in het dit

minst

niet,

dat daarom zeker noodzakelijk verband tusschen

en het toekomende leven, of ook tusschen de Gemeene gratie en de

Particuliere

geplant af te

zijn,

genade ontkend wordt. Een boom aan den weg kan zeer wel om schaduw te geven, en toch tegelijk strekken om vrucht

werpen^ of ook

om

En

straks als brandhout te dienen.

eenmaal wat de Duitschers noemen Heterogonie der Zwecke,

d.

er

w.

eenzelfde zaak kan tegelijk tweeërlei doel beoogd worden. Zoo kan b. militaire dienst in hoofdzaak strekken,

om

nu met

is z.

v.

de

van oorlog het vader-

in geval

land te verdedigen, en toch tegelijk beoogen het besef van tucht en orde

onder het volk te sterken. En in dien zin nu moet ook hier worden beleden,

dat de lange loop der

eeuwen en de

rijke

ontwikkeling van ons

menschelijk geslacht, in dien loop tegelijk én een doel in zichzelf heeft,

én bovendien aan

allerlei

ander doel dienstbaar

is.

Het dient zeer zeker

het uitkomen van het getal der uitverkorenen, het strekt zeer zeker

om

ons een proces te doen doorloopen, dat beteekenis voor de eeuwigheid heeft, en zooveel meer,

maar dat

zelfstandig doel in zich

school

tot

eer en prijs

eerst op dat standpunt

God

alles belet niet, dat het tegelijk

om al wat van Gods naam in draagt,

ook het

aan kiemen doen treden. En

in ons geslacht het licht

komt onze wereldbeschouwing

te

tot rust.

heeft in ons menschelijk geslacht zijn beeld ingeschapen, door het

er in af te drukken. Dit stemt elk geloovige toe.

beleden te hebben, vervalt

men

beteekenende waarheid zoogoed te passen

bijna altoos

als uitsluitend

in

Maar na de

fout,

dit

volmondig

van deze

veel-

op den enkelen mensch toe

en velen gaan nog verder door

dit beeld Gods in ons uitsluitend van onze geestelijke eigenschappen te verstaan; ja sommigen zagen er in hun onbekrompenheid ten slotte letterlijk niet anders in dan die hooge gaven van wijsheid, heiligheid en rechtvaardigheid, die in den staat van ;

Adams

rechtheid

deel waren. Voor hun besef

is

het beeld Gods dan nu ook

moge nog een flauw spoor, een schemerend maar eigenlijk is het weg, en is er van dat beeld Gods thans zoogoed als niets meer in den mensch te bespeuren. Onbegrijpelijk nu is dit niet. De oude Theologie bezat alleen in haar zoo goed als geheel weg. Er

naschijnsel van glinsteren,

Verbondsleer een saamvattend begrip, maar bezag voor het overige nooit anders dan den individueelen mensch, en dien individueelen mensch onder het gezichtspunt der zaligheid.

Gods wel gelijk ze

Maar er

bij

in

zijn

En

dan, het sprak vanzelf, moest het beeld

hoogste uiting genomen worden, en die hoogste uiting,

eens in den staat van rechtheid blonk, zeer zeker die ging teloor.

was dit een hoogst eenzijdige beschouwing, en we voegen een beschouwing die streed met de Schriftopenbaring, die steeds

natuurlijk

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen