De gemeente gratie - pagina 318

314

TWEEËRLEI WIL,

personen moet nog op

heengaan

dit verschil gelet

een kind van God heensterven wereldsch

worden. De ééne maal

zal

iemand

het volle licht van Gods aangezicht, en de andere maal zal

in

zijn.

En

in

sombere overpeinzingen, die soms bijna

toch volgt daaruit volstrekt niet, dat de laatste geen

God zou wezen. Of gebeurt het niet dikwijls, dat bij denzelfden persoon op het sterfbed oogenblikken van hooge verrukking in den Heiland,

kind van

en van gemelijke knorrigheid en zelfzucht elkaar afwisselen? Doch genoeg hierover.

Overvloediglijk blijkt uit al hetgeen

herboren

ik

waarop we wezen, dat ons

volstrekt niet altoos zuiver door ons bewustzijn doorbreekt,

en na de drie onderscheidingen waarop

we

wezen, behoeft het geen betoog

meer, dat uit ons nog, of weer verduisterd bewustzijn een ik kan spreken, dat niet

is

het ik dat schuilt in het herboren gemoed.

we in ons den wil, en ook op de uitingen verband de aandacht worden gevestigd. In Rom. 7 spreekt Paulus niet alleen van tweeërlei wet die hij in zich beNaast het bewustzijn vinden

van dien wil moet

speurt, d.

in

dit

tweeërlei levensvorm, en dus tweeërlei bewustzijnsleven,

i.

maar

spreekt ook en meer zelfs nog van tweeërlei wil: een wil van zijn

hij

herboren

en een vdl van

ik,

zijn

„vleesch'".

Het best maakt ge u

dit

duidelijk door te letten op een stoomschip, dat in snelle vaart voortvliegt,

moet en achteruitstoomen. Ook

plotseling stoppen

in zulk

een stoomschip

toch ziet ge dan de werking van tweeërlei wil. Eenerzijds de wil van den

stuurman aan het

die

roer,

den machinist toeroept: „Met vollen stoom van het schip, dat toch nog een poos hard

achteruit", en anderzijds de wil

wat de stuurman zegt. Hij Wat is nu die wil van geen wil, maar die wil die in

vooruit stoomt. Feitelijk gebeurt dan ook niet riep:

„Achteruit",

en het schip gaat nog vooruit.

het schip? Natuurlijk

het schip zelf heeft

het schip nog doorwerkt,

is

niets

anders dan de wil van den stuurman

zoo straks. Zoo straks toen riep zijn wil

hoorzaamde het

„

:

Vooruit".

Aan

dien wil ge-

nu is zijn tweede wil die achteruit roept, buiten staat op eenmaal de nawerking van zijn vroegeren wil te stuiten. Voor Paulus nu is „het vleesch", wat hier het schip is. In dit „vleesch" heeft Paulus vóór

met

maar

anders,

hij

als we zoo zeggen mogen, gestuurd, en het den van Christus afgekeerden zin vooruitgedreven. Hij Maar nu, bekeerd zijnde, commandeert zijn herboren ik wel

zijn

bekeering,

volle kracht in

wilde toen zoo.

wil,

schip, en

van

nu

vleesch,

zijn

niet d.

i.

in het schip, in het vleesch zit

oude wil,

ik

nog

en dat dus

niets,

Ge hebt ook het

de vaart van

zijn

en zoo ontstaat de toestand, dat hij

de zonde die nog in

Hiervan verstaat ge oogenblik.

in,

vroegeren

hij

doet wat

het nu niet doet, maar de vaart van het

hem

drijft

en werkt.

zoo ge den wil opvat als den gril van het

beeld van de balans, van de weegschaal.

De

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen