De gemeente gratie - pagina 142

GEWORDEN

138

Doch ook alle

UIT EENE VROUW.

ware het ons nu gegeven,

al

bij

ons zelf of

bij

ons eigen kind

deze onderscheiden factoren, waarvan het resultaat in ons eigen leven

of in

het leven van ons kind uitkomt,

naar zuivere lijnen af te meten,

begrenzen, en in hun onderscheiden gewicht en beteekenis

te

stiptelijk

vast te stellen, dan nog zou hieruit geenszins volgen, dat gelijke preciese verklaring ons ook echter

niet

bij

bij

de Vleeschwording des Woords gelukken zou.

Nu

één eenigen menscli zulk een afwegen van deze verschil-

lende elementen doenlijk bleek, en noch in het gemeen noch in het

zonder te zeggen

valt,

bij-

hoe en op wat wijs deze onderscheiden factoren

de formatie van den gewonen mensch werken, nu

ligt het in den aard den persoon van den Heiland, wiens ontvangenis geheel exceptioneel was, zelfs van elke poging ter juister verklaring moet worden

bij

der zaak, dat

bij

Want wel

afgezien.

heeft onze Catechismus op één dier factoren nadruk

gelegd, door te betuigen, dat Christus

volwassen

man

opgetreden

daarom

kindeke geboren, en niet

als

„opdat Hij door

zijn onschuld de zonden ontvangen en geboren ben, voor Gods aangezicht bedekken zou", maar reeds de woorden waarin deze belijdenis vervat is, toonen genoeg-

als

waarin

is,

ik

zaam dat we hier met een geloofsuitspraak van het Verlossingsgevoel, met een ontleding van de dracht van den Christus te doen hebben.

niet

Dit dwingt ons, ook op dit punt van ons onderzoek, het bijzondere te laten rusten, en ons te bepalen tot het aangeven van die algemeene lijnen, die

de onderscheidene factoren gansch

En dan

in

het algemeen doen uitkomen.

eischt voorzeker de Christelijke belijdenis, dat

we

in

den Christus

geen erfenis van een persoonlijk belijnd karakter aannemen. ons zelven of in anderen een persoonlijk karakter noemen, eenzijdigheid.

wikkeld

Een

plooi

van het wezen, zooals het

in

is,

maar onderwijl we

juist

wij in

altoos een

anderen

ons wordt gevonden, zoodat wel die ééne plooi

alleen in

Wat

is

niet,

rijk in

maar

ons ont-

de andere plooien missen. Eerst zoo

ge een gansche menigte van personen, elk met een scherp ontwikkeld karakter bijeen voegt, ontvangt ge den indruk van den vollen rijkdom van het menschel'^k karakter als zoodanig. Poogde

men daarom

ook

in

den

Christus zich een zoodanig scherp belijnd karakter te denken, zoo zou de

Christus hiermede beperkt en eenzijdig belijnd worden, en niet

Zoon des menschen"

daarom

in

zijn.

Natuurlijk

mag men evenmin

meer „de

zeggen, dat er

den Christus geen karakter was. Karakterloosheid toch, of wilt

ge gemis aan karakter, wordt door ons als een gebrek gevoeld, en geen

gebrek was in den Christus. En het eenige dat is,

dat in den Christus niet maar één

lijn,

volheid des menschelijken karakters uitblonk,

heid het volle menschelijk karakter in

Hem

we daarom

niet

zeggen kunnen,

maar één

maar dat

plooi

van de

in organische een-

schitterde. Niet een enkele

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen