In Jezus ontslapen - pagina 99

heerlijkheid heeft ze inuerlijk heimwee. Eu zoolang dat heimwee onbevredigd blijft, weent ze iu zich zelve. Doch nu komt de Heere, en leidt de ziel, die hij afriep, in de vreugde van het Vaderhuis biuuen, en nu, genietende wat geen oor gehoord had of geen oog gezien, eu wat in geen menschenhart was opgekomeu, nu lacht ze van vreugde, en stolt vanzelf elke traan. •

Dat is het eerste, maar laug niet alles. Bleef toch na ons sterven de herinnering die we met ons meedragen, ons vervolgen, dan zou het lijden, althans voor een deel, met ons de eeuwigheid ingaan. Een moeder, zelve zalig, maar die het zielsverdriet over haar nog verloren kind meê de eeuwigheid indroeg, zou nooit ten volle de zaligheid genieten kunnen. Ook het gemis van wat de ziel op aarde achterliet, de onzekerheid over wat uit de haren worden zon, het terugdenken aan de soms zoo pijnlijke ellende van wie nog op aarde zijn, zou voor niet zoo gering deel haar de eeuwige vreugde vergallen. Iets wat vooral uitkomt zoo men bedenkt, hoeveel fijner eu teederder de bevrijde ziel in het eeuwige leven gevoelen moet. Dat die kwelling iu de eeuwigheid den verlorene vervolgt, ziet ge dan ook in de gelijkenis van Lazarus en den rijken man. Of vraagt hij niet, dat iemaud gezonden mocht worden

om

zijn broederen te waarschuwen, opdat ze niet komen mochten de plaats der pijn? Wel is dit beeldspraak, maar voor wie verloren gaat blijkt er toch iets ontzettends uit. Het afwisschen van die tranen hangt dus bij de verkorenen aan een afzonderlijke genadedaad Gods hierin bestaande dat Hij vergetelheid voor het verledene over de ziel werpt, juist zooals bedwelming door narcose vergetelheid over de ziel werpt omtrent hetgeen de heelmeester tijdens de operatie aan het

in

,

,

lichaam doet.

De

ontslagen

ziel

wordt van het leven, dat ze achter

liet,

geïsoleerd.

Hoe

dit werpen over de ziel van deze vergetelheid toegaat, een vraag die afzonderlijk beantwoording eischt. Volsta het thans er op te wijzen, hoe de ziel zou blijven weenen, zoo ze door de herinnering achtervolgd werd en van alle lijden op aarde nog af wist. Iets waaruit volgt, dat het

is

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen