De gemeente gratie - pagina 197

193

DE GEMEENE GRATIE IN HET GENADELEVEN.

wat daarmee rechtstreeks samenhing, van de Verbondsleer, naar alle richtingen had weten uit te werken en door te voeren. Zoo toch zou zij ten slotte tot een bevredigende oplossing gekomen zijn van het zoo inge-

en,

wikkeld en moeilijk verband tusschen natuur en genade, wereld en kerk, en alleszins in staat zijn geweest, aan de Philosophie de leiding bij het nu

opkomend geding

te betwisten Helaas, ze heeft dat niet gedaan.

Ze heeft

zich ingebeeld, dat de volkomen zegepraal reeds behaald was, toen ze te

Dordt ik,

in

1618/19 aan den vrijen wil van den zondaar,

het vermogen betwistte,

om

uit zichzelf

heeft de noodzakelijkheid niet ingezien, hierin

school,

zetten.

ook

tot

i.

aan het oude

om den

principiëelen strijd die

op de algemeene fundamenten des levens door te

Ze zocht steun

der Overheid veilig.

d.

ten goede te kiezen; en ze

de Overheid, en achtte zich achter het schild

bij

Men

ziet

dan ook, hoe terstond na Dordt de veer-

kracht uit onze Theologie wegsterft. Voetius drong wel dieper door, maar

werd

niet begrepen.

En

zoo sliep onze Gereformeerde Theologie

in,

om

eerst na jaren van werkeloosheid en smaad eindelijk weer naar haar schoon verleden terug te grijpen, maar om dan nu ook de gerechte straf te moeten

mag

ondergaan, dat ze aanvankelijk met wantrouwen begroet werd. Zelfs ze het als een bijzondere gunste

een zoo weinig

fel

Gods beschouwen, dat

dit

wantrouwen

karakter aannam, en reeds zoo spoedig voor meerdere

sympathie plaats maakte. Een onverwachte voorspoed, die ten onrechte te weinig teerder gewaardeerd werd door menig predikant, die, optredende in

een gemeente die op dezen keer der dingen ganschelijk niet was voor-

bereid,

achtte bestraffend en van uit de hoogte te kunnen spreken,

waar

winnen der harten en het zoeken van den geleidelijken overgang kracht ware te vinden geweest ter overwinning. Juist daarom echter is het leerstuk der gemeene gratie, voor het huidig tijdsgewricht van zoo overwegend belang. Tusschen het leven der aUeen

in het

natuur en het leven der genade gaapt een breede, diepe klove, die alleen door de gemeene gratie te overbruggen is. Verzuimt men die brug te leggen,

dan kan het niet anders

veldwinnen, waarbij

om

voorts

derwijs in loochent.

men

of de aloude eenzijdigheden

moeten weer

eenerzijds schier uitsluitend op de genade

let,

de natuur aan de wereld over te laten; en anderzijds zich het leven der natuur vastzet, dat men de genade feitelijk ver-

Men

kan, of

den vrijen wil staan

men

blijven.

wil of niet,

De

in den mensch. Achter den wil

men kan

niet bij de quaestie

wil, vrij of onvrij, is slechts ligt

de mensch

zelf,

van

een vermogen

en die mensch zweeft

maar is deel van het wereldgeheel en zoo ligt achter den van den mensch, en achter den mensch het vraagstuk van de wereld als geheel genomen. Reden waarom ge nooit tot op den

niet in de lucht,

;

wil het vraagstuk

boden van dezen oceaan uw dieplood laat zinken, zoolang ge niet tot op de primordiale gronden van de verhouding van de wereld tot God zijt

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen