De gemeente gratie - pagina 298

HET ENTEN VAN DEN WILDEN BOOM.

294

het levenssap, dat aan dat nieuwe leven toekomt van den Heiligen Geest. Terwijl dan ook de geënte

tamme boom dood

hem

gaat, zoo ge

afzaagt

van den ouden tronk, en zonder dien ouden tronk en den wortel van dien tronk niet leven noch bloeien kan, is in het kind van God het nieuwe leven juist bestemd, om in het sterven geheel van den ouden tronk gescheiden te worden, en eerst daarna volheerlijk op te bloeien in de heilige

we dus het beeld van mag de vergelijking niet

atmosfeer van het leven der gezaligden. Al blijven

de enting opmerkelijk en sprekend vinden, toch te

ver worden doorgetrokken. Het geeft ons een voorstelling van een wild

en een tam leven in éénzelfde plant, dat zich wonderbaar dooreenstrengelt,

en nochtans

niet.

onderscheiden karakter bewaart, maar de verborgenheid

zijn

van het ééne

ik

Immers,

als

in

zijn

omgekeerde van wat het

juist het

Ook de poging om het te

vatten,

bij

het

Gods kind verklaart het ons den wedergeboren mensch

bij

den geënten boom.

is bij

ziel

van een nieuwe zelfstandigheid of

kan niet worden toegelaten. Een kind van God

een zondaar

+

x.

Alleen maar a

schelijk

is

raadsel op te lossen, door de wedergeboorte op

het indragen in de

als

substantie,

&.

tweeërlei leven

ge daarop komt,

is

hij

zelf is

groeit.

niet opeens weg, en b breekt niet op

Daarna wint

b en neemt a

dood wordt a geheel afgeworpen, en

is

veranderd. Hij was

Veeleer begint b met zeer klein te

door.

aanmerkelijk

Integendeel,

blijft

niets

af.

zijn,

En

dan

niet gelijk a, hij

werd

eenmaal gan-

onderwijl a nog eindelijk, in

b over.

den

Te zeggen

dat het „zaad Gods" een zekere zelfstandigheid ware, die door den Heiligen

Geest

in

onze

ziel

werd ingedragen, zou

er vanzelf toe leiden,

om ook

de zonde een soort giftige bacil te zien, die door den Satan in onze

in

ziel

ware ingeschoven. Zoo zou dan de zonde als een apart wezen in ons wonen, en het zaad Gods als een tweede apart wezen, en het zou feitehjk alles buiten ons persoon omgaan. Het zou een ziekteproces, en een medicatie worden, die onzen persoon, ons ik niet raakten. Steeds hebben daarom de profeten en apostelen, en op hun voetspoor, de Gereformeerde vaderen dan ook geleeraard, dat de zonde geen zelfstandigheid is, maar een om-

God in onze ziel ten goede schiep, in haar tegenMaar diensvolgens was het dan ook steeds onze belijdenis, dat de

zetting van de kracht die deel.

is het inschuiven in onze ziel van een nieuw maar een werking Gods in onze ziel, waardoor wat krom en verdraaid was geworden door de zonde, weer recht werd gezet. Te Dordrecht in 1619 is het zoo schoon beleden: „Voorts wanneer God dit zijn welbehagen in de uitverkorenen uitvoert, en de ware bekeering in hen werkt, zoo is het dat Hij niet alleen het Evangelie hun uiterlijk doet prediken, en hun verstand krachtiglijk door den Heiligen Geest verlicht,

wedergeboorte evenzoo niet bestanddeel,

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen