De gemeente gratie - pagina 31

OPLOSSING VAN ONGELOOVIGE ZIJDE.

het zich aanmatigen

die

plaatst,

om

27

als geloovigcn zich te

van de niet-geloovigen, en die deze onderscheidingslijn doortrekken. Volstrekt niet alle orthodoxen.

O

neen.

in het

onderscheiden leven durven

Personen van wie

het gerucht zegt, dat ze zichzelven als orthodox beschouwen, en ook wel kerken, maar die er overigens niets van merken laten, en als gewone menschen met de lieden der wereld in gezelschappen, in de maatschappij, op schoolgebied, in zake van wetenschap en kunst meedoen, wekken bij niemand wrevel op, en geven niemand aanstoot. Hen rekent men dan onder „de fijnen" niet. Maar wel rekent de wereld onder „de fijnen" hen, die met hun belijdenis voor den dag komen, die zich met die belijdenis tegenover de wereld stellen, die op grond van die belijdenis hun leven

anders inrichten, en als gevolg hiervan op streven openbaren. Dezulken noemt

men

alle

gebied des levens een eigen

„de dwepers", „de nachtschooF',

„het vrome volkje", een soort gansch onhebbelijke en onge-

„de fijnen",

nietelijke Heden.

En wordt

gelijk

op die wijze rechts de klasse of de groep der fijnen apart

gezet, evenzoo rangschikt

men

links een aparte soort lieden onder

„de deugnieten". Daaronder hooren dan de moordenaars, de dieven, niet

de mannen, maar de vrouwen die zich overgeven aan hoererij, de publieke dronkaards, die langs straten en grachten zwieren, vechtersbazen die er opslaan of het die valsch

mes

trekken, flesschentrekkers, woekeraars, oplichters, lieden bedrijvers van onnatuurlijke

spelen,

zonden, lieden van lage,

ruwe en gemeene vormen, meisjes met onechte kinderen, en zooveel meer. Kortom, al het boos gespuis, waarop men neerziet met de laatdunkendheid der verachting, die in zichzelve roemt: Ik dank U, dat ik niet ben als deze zondaren en tollenaren.

Middenin daartegen komt

te

staan

al

wie,

om met Haverschmidt

te

spreken, zichzelven eert als een „braaf en fatsoenlijk man", en aan weerszijden

van die „brave en fatsoenlijke lieden", staan eenerzijds de onge-

nietelijke „fijnen"

Op den breeden akker

en anderzijds het „boos gespuis."

der wereld goed zaad dat opkomt uit het brave hart, en naast die goede

tarwe

allerlei

ontuig en onkruid, het ontuig der „gemeene lieden" en het

onkruid der „fijnen." Ontuig en onkruid; want wel erkent men, dat „een fijne"

heel

iets

anders

is

dan een dief of moordenaar, dan een hoer of men ook den „fijne" als een schuldig

valsche speler, maar toch vonnist

mensch. boren.

Zijn

Ten

„fijnheid"

deele

is

is

hoogmoed,

uit

zelfinbeelding en onnatuur ge-

„de fijne" het slachtoffer van bekrompen opvoeding en

obscurantisme, maar toch spreekt in

minder de geestelijke pedanterie. En dat zijn dan nog de besten, terwijl de groote hoop van die „dwepers" nog veel erger, eigenlijk er niets van meent, en zich maar zoo vroom houdt. In den grond der zaak zijn de meesten bedriegers, die door zijn fijnheid niet

een vromen schijn vertrouwen pogen in te boezemen, en dan van dien

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen