De gemeente gratie - pagina 51

OPLOSSING VAN ROOMSCHE ZIJDE.

47

die dit l)ed6rf stuit en de burgerlijke gerechtigheid nog doet uitkomen. Terwijl men daarentegen van Roomsche zijde staande houdt, dat de natuur, niettegenstaande het uitkomen der zonde, toch nog zekere kracht ter volbrenging van burgerlijke gerechtigheid in zichzelve draagt. gratie,

Niet,

men

versta dit

Rome

w^el, alsof

dit

aan de piira naturalia, buiten

de hulpc Gods zou toewijzen, maar ze bedoelt dan toch met die hulpe

Gods

hier niets

anders dan die gemeene ondersteuning van Gods

zijde,

die op alle creatuurlijk terrein als noodzakelijk en onmisbaar w^ordt onder-

en die vanzelf voortvloeit uit de afhankelijkheid van het schepsel

steld,

als zoodaniü-.

Dit onderscheid nu tusschen Rome's zienswijze en de onze, beheerscht voor geen gering deel beider blik op den mensch en op het menschelijk

Van

leven.

zaligheid verdienend

voortbrenging daarvan zijn

natuur

hem

goed

naar Rome's

is,

hier natuurlijk geen sprake.

is

leer,

vergunt, ten eenenmale

onbekwaam; daarvan komt

sprake als door de bedeeling der kerk hoogere genade in den wil

Maar beperkt men den in

blik tot dit leven, let

haar aardsch bestaan, en vraagt

onder menschen heet, dan

in

is,

men

Ter

de mensch krachtens hetgeen

men

eerst vloeit.

enkel op de maatschappij

wat rechtschapenheid 's menschen natuur,

alleen naar

weerwil van de zonde,

ook na het verlies der oorspronkelijke gerechtigheid en na den val in zonde, daartoe nog zeer wel bekwaam. Vaak zal de zondaar in den daarvoor te voeren verschijnsel dat

onderliggen,

strijd

we

in

de wereld

maar ook

om

zal

hij

overwinnen.

ons heen, ook waar

En het der

alle licht

bijzondere openbaring ontbreekt, nog zooveel vriendelijks, hartverheffends

en edels ontmoeten, moet

uit

die

nog altoos zoo

schen, ondersteund door Goddelijke hulpe,

Tegenover denen,

die

menschelijke maatschappij, gelijk

Mahomedanen en Joden nog

natuur des men-

rijke

worden verklaard.

men haar onder

Hei-

werkt uit de in onze natuur nog overig zijnde krachten, staat nu echter de kerk, als schatbewaarster der bovennatuurlijke genade, en noch op den enkelen mensch, noch op de menschelijke maatschappij straalt eenig hooger licht uit, dan aantreft, en die

hetwelk door haar ontstoken wordt. Die twee levenskringen liggen alzoo gescheiden naast elkander. Eenerzijds de menschelijke maatschappij buiten

hooger kracht, alleen zijds die levensfeer,

uit

de verzwakte pura naturaha werkende, en ander-

waarin het

licht

der kerk uitstraalt, maar die dan ook

door de kerk beheerscht wordt; en in die levensfeer staande, naarmate het

meer

is

het leven hooger

in elk opzicht het kerkelijk

stempel draagt.

Kerkelijk ingekaderd heel het persoonlijk en het huislijk leven, van de

waeg

tot het graf. Kerkelijk

de gilden van beroep en

wetenschap, kerkelijk de kunst, en

bedrijf. Kerkelijk

in heel het terrein

de

des menschelijken

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen