De gemeente gratie - pagina 632

DE TWEE LEVENSSFEREN DOOREENGEMENGD.

628

rijkdom en volheid eerst in alle menschen saam kon uitkomen, dat

zijn

moest verwezenlijkt worden door

zijn

de volle ontwikkeling van ons geslacht,

in

volledige heerschappij

over de natuur.

En

dit

overeenstemming met de oudste scheppingsordinantie

mensch naar over de

zijn

:

weer geheel in schiep den

God

beeld en zeide: „Vermenigvuldigt u en hebt heerschappij

natuur." Deze erkenning nu van het zelfstandig doel, dat het

voortbestaan van de wereld in zichzelf bezit,

van het hoogste aanbelang,

is

overmits zonder dat heel ons maatschappelijk leven elk ander dan bestaansdoel verhest. Iets wat

men

het sterkst gevoelt

bij

utilitair

de kunst. Rem-

brandts kunst heeft niets met onze eeuwige zaligheid te maken, en daarom

zou een dualist alUcht zeggen, dat de „zeven nieten" van Schortinghuis

hem wel werken.

zooveel waard zijn als heel de collectie van Rembrandts pracht-

Op

standpunt heeft noch netter woning, noch

dit

noch edeler spijsbereiding waarde, en

met een Bij

is

de cel en

fijner gewaad, van den monnik,

maar

bolle broods en een waterkruik, niet alleen evengoed,

beter.

de erkentenis van een zelfstandig doel daarentegen heeft alles waardij

en beteekenis, en ontstaat vanzelf de drang, rekken, maar ook

te

pij

om

om

niet alleen het bestaan

in het leven zelfs iets uit te

drukken, en dat te

doen in steeds sprekender en voller uitgewerkt beeld. Dit ondergeschikt punt, het

is

is

alzoo geen

een der hoofdgedachten die geheel onze wereld-

beschouwing beheerschen. Een hoofdgedachte die voor het Gereformeerde hart dan eerst naar eisch gezet is, zoo duidelijk wordt uitgesproken, dat het

God

ment

zelf

zijner

is,

die tot prijs

Gemeene

gratie

van

zijn

Naam

als

Schepper, door het instru-

den bloemknop, ook nadat Satan den stengel

van den stam scheurde, nochtans ontluiken doet. Niet genoeg kunnen we dan ook op aandringen, dat onze lezers zich deze hoofdgedachte diep inprenten. Men kan niet goed Gereformeerd tegenover het leven staan, en er

men wordt

zijns

ondanks toch weer met kloosterideeën

mijdingen behept, zoo

Hiermede echter

men van

zijn

we

of

Doopersche

deze grondwaarheid niet doordrongen

is.

er nog niet.

God aan de twee werkingen van zijn Genade, zoo aan de „Gemeene gratie" als aan de „Particuliere genade", een eigen, geheel afgezonderd terrein had aangewezen. Had het God den Dit alles zou wél loopen, bijaldien

Heere behaagd om (zoo we

dit plastisch

mogen uitwerken)

in

Europa

alle

uitverkorenen, en niets dan uitverkorenen te doen geboren worden, en

daarentegen in Azië en Afrika het terrein geheel aan dezulken over te

dan „Gemeene gratie" ontvingen, zoo zou men twee stroomingen van menschelijke ontwikkehng hebben: de ééne volstrekt vreemd aan al wat tot het leven der wereld behoort, en de andere geheel vreemdeling in wat behoort tot het leven des hemels. Zelfs is het niet onmogelijk laten, die niets

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen