De gemeente gratie - pagina 443

DE NATUUR NIET IRRELIGIEUS.

439

en te rijker door. Wij menschen werken in een fabriek aan saauigestelde goederen, en moeten daarvoor elk stuk apart maken, en dan het geheel ineenzetten uit zijn deelen. Een uurwerk kunnen we maken,

juist te heerlijker

en nog een uurwerk, en altoos weer een uurwerk. Maar een uurwerk maken, waaruit vanzelf en aldoor weer een horloge zou voortkomen, dat

kan de mensch

En

organisch.

niet.

dit

Al óns werk

mechanisch en God alleen werkt

is

zijn majesteit,

juist is

dat Hij in ons

bij

de schepping

eeuwen de dingen zoo heeft ingericht, dat één stroom van leven, alle eeuwen door uit zijn eerste schepping zou voortkomen. God had het ook anders kunnen doen, en elke plant en elk dier weer opnieuw kunnen scheppen. Maar het zou minder rijk, 'tninder Goddelijk geweest zijn. En zooals Hij het nu deed, is het onvergelijkelijk majestueuser en wonderbaarder, mits ge maar steeds in het oog houdt, dat al wat aan kracht of aan vermogen in de natuur schuilt, er door Hem zelve op eenmaal voor alle volgende

ingelegd

is

gedragen.

en er door

Oók

zijn

dit laatste,

alomtegenwoordigheid elk oogenblik in wordt

want het

is

niet alzoo, dat

God

het in de schep-

ping afdeed, en nu voorts de natuur uit zichzelve doet werken. Neen, maar

van oogenbhk en in elk

tot

oogenbhk

dier, alle

is

Hij het die,

alomtegenwoordig

in elke plant

deze vermogens in stand houdt en werken doet.

Reeds dit nu is van gewicht. Er blijkt toch uit, dat de afkeer, die bij velen van de middelen bestaat, voortkomt uit een fout in hun belijdenis. Natuurlijk bedoelen ze dat in het rechtstreeksche

God

heerlijker uitkomt.

Maar

uit

het aangevoerde blijkt

dan

toch,

zijn

organische schepping juist daarin op het hoogste blinkt, dat Hij niet

dat dit geheel verkeerd begrepen

is,

en dat Gods majesteit

in

eindeloos weer scheppen eenvoudig zichzelven herhaalt,

maar dat Hij wonderbaar en majestueus in het eerstgeschapene al datgene verborg, waarvan Hij zich nu als middel bedient, om zijn natuur, in al haar rijkdom, te doen voortbestaan. in

liVIII. Mensch Dat

Er

is

alzoo

zij

eii

dier.

niet zaaien

noch maaien.

Matth. 6

:

26.

scherp te onderscheiden tusschen hetgeen God in of voor

m

maar zonder

ons, en tusschen hetgeen Hij of voor ons, maar door ons doet. Als de zuurstof in de longen ons bloed moet prikkelen, dan doet

ons,

God

dit,

maar buiten ons om, meest

zelfs

zonder dat

we

het merken of

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen