De gemeente gratie - pagina 348

NOODZAKELIJK EN GEVAARLIJK DUALISME.

344

Het optreden der Ethische

niet gelaten.

richting in haar eerste periode

was, dit stond vast voor onze overtuiging, uitgelokt door het valsche dualisme, dat in de kerk en onder de geloovigen insloop.

orthodoxie een eigen specifiek karakter handhaafde, plicht,

haar kracht. De kerk moest kerk

giaal genootschap worden.

De

Dat de kerk, dat de

was haar

eer,

en mocht niet een

blijven,

Belijdenis dier kerk moest

haar colle-

moedig tegenover

den Catechismus der wereld geproclameerd. De Heilige Schrift moest het heüig orakel blijven, dat klaar en duidelijk de tegenstelling met de gedachtenwereld der ongeloovige schare deed uitkomen. Genade moest tegenover zonde, wedergeboorte tegenover betering des levens staan. De klove tus-

schen geloof en ongeloof kon en mocht niet overbrugd worden. In dat opzicht heeft ons blad de Confessioneelen dan ook steeds gesteund, ja,

hen

zelfs

om nog

aangezet,

veel moediger en volhardender voor de ver-

dediging van deze heiligheden op te komen, en als het te harer beveiliging

moest, door te tasten.

Maar wat we van meet

was de valmet het gewone leven

af afkeurden,

sche inbeelding, alsof deswege de gemeenschap

moest worden afgebroken, en alsof de Christelijke religie niet ook haar roeping voor het leven van maatschappij en staat en wetenschap had. We hebben ons daarom steeds verzet niet tegen de mystiek van het gemoed, veeleer

konden we ons geen zaligmakende genade

in

het hart denken

zonder dat de mystieke gemeenschap met Christus weer heihge liefde in het hart werkte.

We

hebben ons nooit verzet tegen zeker breken met den

omgang der wereld, veeleer hebben we, op het voetspoor onzer vaderen, tot in dans en spel en schouwburg die breuke doorgetrokken. We hebben ons nooit verzet tegen den eisch van een afzonderlijke opvoeding. Veeleer hebben we den eisch dat de opvoeding van het gedoopte kind een specifiek

doorgevoerd tot op het terrein van het Hooger onderwijs.

Christelijke zou

zijn,

Maar wat we

steeds bestreden hebben,

zullen blijven bestrijden,

is

en zoolang God ons leven gunt,

dat genoeg hebben aan de particuhere genade,

en dat volkomen verwaarloozen van het breede terrein der gemeene gratie, waarop juist onze gemeenschap met de wereld stand moet houden, en

meerdere kracht den wedstrijd met de wereld hebben aan te gaan, en waarop we onze lauweren voor de eere van den Christus hebben te winnen. Fijn in het geloof, maar slordig in den wandel, is de zware aanklacht geweest, die tengevolge van veler valsch dualisme zoo

waarop we

in onze

met goede gronden tegen de geloovigen is ingebracht. Ze verheerlijkten God in hun gemoed, in hun gezin, in hun gezelschappen, maar ze vergaten ten eenen male dat ze een stad op een

gedurig, en helaas zoo vaak

berg moesten

zijn,

het zout in de wereld, en dat ze hcht moesten uitstralen,

opdat ook de wereld, dat licht ziende, onzen Vader die in de hemelen is verheerlijken mocht. Indien men maar zelf voor eeuwig geborgen was, en geestelijk genoot, werd men door dat ongezonde dualisme voor de eere

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen