De gemeente gratie - pagina 267

263

DE VOLKSKERK. kerkelijk leven

Juist dit

uit,

en maakte deze burgelijke levensuitingen zelfstandig.

echter had tengevolge, dat

men

gewend

er aan

raakte,

om

in

deze levensuitingen verschijnselen te gaan zien, die vijandig tegen de kerk overstonden, en immers wapenen voor het ongeloof waren. Dit ging nu nog, zoolang de menschelijke, niet-kerkelijke arbeid zich hield

met min

of

meer

geestelijke verschijnselen, als

:

bij

voorkeur bezig

letteren, kunst, rechts-

Maar anders kwam het te staan, toen in onze bij voorkeur op de natuur wierp, en er in slaagde op alleszins uitnemende vdjze de macht van den menschelijken geest over de natuur uit te breiden en te bevestigen. Voor ons was dit geleerdheid, staatkunde enz.

eeuw deze wetenschap

zich

geen hinderpaal. Wij toch belijden, dat het telijke

heeft,

religie

is,

die de

gemeene

juist

de invloed van de Chris-

gratie ook op dit punt derwijs gesterkt

dat juist in de Christelijke deelen der wereld de heerschappij over

in het Paradijs was toegekend, en sinds teloor ging, weer op zoo aanmerkelijke wijze ons is teruggegeven; nu niet instinctief als in het Paradijs, maar als vrucht eener arbeid in het zweet onzes aanschijns. Wij op ons standpunt juichen deze uitbreiding van 's menschen

de natuur, die ons

macht over de natuur dus toe, danken er God voor, en profeteeren dat ze nog veel verder zal gaan. Dit alles is ons de vrucht van de gemeene gratie, en we belijden, dat deze gratie daarom zoo wonderbaar door kon werken, omdat de verborgen kracht der Christelijke religie haar gesterkt en bewaard heeft, om den geest des menschen steeds meer van den vloek te

bevrijden.

Maar op het standpunt der Volkskerk

staat dit natuurlijk

gansch anders. Met name die ontwikkeling der natuurlijke wetenschappen valt geheel

buiten de kerkelijke sfeer, en daar ze nu van genade buiten

de kerkelijke sfeer niets afweet, moet ze één van beide doen: zooveel ze aan

óf,

voor

het geloof vasthoudt en hemelsch van aard wil blijven,

deze ontwikkeling van onze macht over de natuur met wantrouwen aanzien

en vijandig bejegenen; oftewel, voorzoover ze het geloof loslaat, ont-

kennen dat er op de natuur een vloek

rust,

en het bederf van onze

menschelijke natuur door de zonde loochenen, of althans verzwakken.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen