De gemeente gratie - pagina 502

498

ONTSPORING.

Maar

het tegenwoordig.

laten

nu reeds onder besef,

dit

immers ze dan

alle

volkeren

aandurven; en

die dit vermetele zeggen

zij

onder het gezag van Ritschl's grooten naam, vindt zijn

echo; laten

zij

dit

vermetele zeggen

ons antwoorden, hoe dan

Adam ontstond. Toch maar met noodzakelijkheid, gelijk telkens weer in het schuldig mende oppervlakkigen, maar met ont-

deze zielsgewaarwording in

dit gevoel,

uit zijn natuur. Niet gemaakt,

ook,

eeuw

uit

eeuw

in,

zich

schenhart herhaald heeft. Minder zettenden ernst

de besten,

bij

ons geslacht. Bij een David,

bij

bij

de edelen,

bij

een Jesaja,

bij

bij

de diepst levenden van

een Paulus,

een Augus-

bij

dan toch uit 's menschen aard voortgekomen; en even zeker als ge met en 's menschen natuur op- en schrik en wezenlijke gewaarwording van pijn uw hand terugtrekt, als ge, wanende dat het vuur uit was, den brandenden oven aangreept, even getinus, bij

een Luther,

wisselijk voelt ge

een Calvijn. Dat

bij

is

een wezenlijke gewaarwording van den toorn en van

het oordeel Gods, als ge, na booze zonde, de zelfverniehng in ontwaart. En,

van

is

zelfverwijt,

uw wezen

dat gevoel van schuld, van wroeging en

dit nu zoo, is noch gemaakt noch ingebeeld, maar wezenlijk

uit

uw

Wie heeft die menschelijke natuur alzoo besteld, ingericht en geschapen? En indien ge dan wel moet belijden: „Dat deed God!" hoe zult ge dan nog staande houden, dat God menschelijke natuur opkomende, zeg ons dan:

zelf

onze ellende, die regelrecht uit de zonde voortvloeit, niet als straf

bedoeld heeft, er niet in toornt, en er geen oordeel in over ons brengt?

Van

dien éénen kant

is

alzoo de wil

dat het afgaan van het door

Hem

Gods klaar

stond op zelfverniehng en ellende uitloope. deze ellende als

straf,

als

als

de dag.

God

wil,

in zijn ordinantiën gelegde spoor, ter-

openbaring van

En zijn

zoo ook. toorn, en

God als

wil,

dat

we

een oordeel,

dat over ons gaat, ontwaren zullen, en alzoo de zelfverniehng smaken

van ons eigen zelfbesef. nu de zaak van den anderen kant. Is die zelfverniehng, is die ellende, is dat verzinken onder den vloek Gods eigenlijke bedoeling geweest? Is het dat wat Hij met zijn schepping voor had? Riep Hij daartoe die schepping, en in die schepping zijn menschenkind in het leven ? zullen tot in het diepste

Doch

Had

Hij

bezie

daartoe die krachten en machten verordend en tot aanzijn ge-

roepen? En ge antwoordt even

stellig:

Neen. Zeker, God heeft dat alles

ontwijf(}lbaar en stellig gewild, zoo de trein des levens ontspoorde,

niet opdat hij ontsporen zou, zond Hij

hem

uit.

maar

Integendeel, het doel der

Schepping was, dat de uitgezonden trein des creatuurlijken levens een bepaalde bestemming zou bereiken, en dat die bestemming overvloeiende

van heerlijkheid zou

zijn,

en dat Hij

zichzelven zou verlustigen. Die staat hieraan in den weg. alle

dingen tot aanzijn

Ze

is

in

ellende,

het voleinden van dat heerlijke, die vloek,

die zelfverniehng nu,

het tegendeel van het doel,

riep. Blijft

het daarbij, dan

is

waarmee God

het doel der schep-

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen