De gemeente gratie - pagina 94

DE GEMEENE GRATIE EN DE PRAEDESTINATIE.

90

natuur zelve. Of vindt gewilde

feit,

men ook op

stoffelijk

gebied niet het door

God

dat de mensch dorst en hongert, en dat het vocht, dat den

dorst zal lesschen, en

de

spijs,

natuur ontspringen, maar aan het onderscheid

den honger

die

zijn

stillen, niet uit zijn

natuur worden toegevoegd. Al zien

water en kamille,

tusschen

zal

of

we

ook tusschen brood en

kinine niet voorbij, in zoover water en brood in normalen, en daarentegen

en kinine alleen in abnormalen toestand

kamille

hooren, toch als

komen beide

hierin overeen:

kamille en kinine door dienzelfden

schelijk

lichaam,

bij

den mensch thuis

dat zoowel water en brood,

1.

God geschapen

zijn,

met de natuur van dat lichaam, schiep;

die ons

2".

men-

dat zoo het

een als het ander niet uit den mensch, maar van buiten tot den mensch komt; en 3". dat zoo het een als het ander vatbaar is, om in ons bloed

worden opgenomen, en door het bloed op heel ons lichaam te werken. Er zijn allerlei vochten en stoffen, waarmede dit niet het geval is, en die óf geen nut brengen óf ons hchaam beschadigen, vergiftigen of bederven. Dualisme kan daarom hier niet worden aangenomen. Er bestaat zeer zeker dualisme tusschen de natuur van ons menschelijk lichaam en kopergroen of Pruisisch blauw, maar niet tusschen onze natuur en de gewone voedingsmiddelen of ingenomen medicijnen. Veeleer kan niets voedingsmiddel zijn, of het moet passen op onze normale natuur, en kan niets medicijn zijn, of het moet passen, op onze kranke natuur. Te vinden, wat bij onze te

kranke natuur past,

is juist

Wel ontkennen we

niet,

de hooge kunst van onze artsen.

dat zoowel de Roomsche theologen, als de

ernstige denkers onder de Dooperschen, in

hun nadere verklaringen veel

inweefden, waardoor de hardheid van het door hen voorgestane duahsme

werd

verzacht,

maar desniettemin

blijft

ook zoo

dit dualisme,

vaste overtuiging, zijn schadelijken invloed uitoefenen. toch:

óf

hetgeen na onze schepping,

hetzij in

naar onze

Van tweeën één

den oorspronkelijken

staat,

onzen gevallen staat, ons van God toekomt, wordt geoordeeld met den aanleg van onze oorspronkelijke natuur in overeenstemming te zijn, en dan moet het dualisme in de voorverordineering overwonnen wor-

hetzij

in

den; óf wel

men houdt

staande, dat onze menschelijke natuur in zichzelve

een afgesloten geheel vormt, en dat hier eerst de oorspronkelijke gerechtigheid en straks de reddende genade bijkwam, en dan blijft de zaligheid, blijft

de heerlijkheid,

met ons

blijft

innerlijk leven

het eeuwige iets dat buiten organisch verband

staat,

een

om

de wereld gelegd verband, en

om

den hals gehangen sieraad. Nu mag van het duahsme tusschen natuur en genade dit bedoelen. Integendeel, men mag aannemen, dat ook zij geen vrede zullen hebben met een einduitkomst, die de genade als een oliedrop op de wateren der natuur laat niet aangenomen, dat de voorstanders

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen