De gemeente gratie - pagina 484

DE DOOD EEN TE BESTRIJDEN VIJAND.

480

Toch reikt dit nog veel verder. Er is, o, zooveel namelooze ellende, die nog wel niet de volstrekte dood is, zoodat we sterven, maar die toch het leven ten deele voor ons inperkt, het leven drukt en benauwt. Blindheid doet omwandelen als in de donkerheid des doods. Allerlei sleepende ziekten en kwalen, brengen een halven dood over ons menschehjk leven. Gebrek

En

te lijden is half levend sterven.

ook dan

Hjden,

Vanzelf voelt een ieder dit

Maar ook

beroofde.

het hart,

is

ge

zelfs als

let

op het meer innerlijke

het een schaduw als des doods die over ons komt.

is

bij

bij

rouwe, als het de dood was die ons hart

ander verdriet,

bij

alle zielepijn

en kwelling van

het altoos of banden des doods ons omstrikken, of ook alsof

een zedelijke dood ons terneêrsloeg. Alle dichters die ons menschelijk leed

bezongen hebben, toonen dan ook in hun zangen, dien samenhang tusschen het innerlijk leed en den dood zoo diep gevoeld te hebben, dat

hun eigen

De dood

vertolkt.

kan

doods ons het verdriet onzer

wijze, in het beeld des

niets op zichzelf.

is

in volstrekten zin geschieden,

De dood

ze, elk

ziele

op

hebben

levensbeneming. Dit nu

is

en dan sterven we. Maar dat leven kan

ook ten deele worden aangetast, het genot van dat leven kan voor een deel ons benomen worden, en al wat de kracht van ons leven breekt, of de volle genieting van het leven derven doet, sterven nog terwijl

spraak

is.

Wie

we

is

Of vraag het maar aan dien ongelukkige, die

dood

dat dit slechts beeld-

zoo spreekt, kent het lijden in zijn doodelijke bangheid niet.

dat levend sterven door leed en zieleangst

dan den dood opeens, den dood

dragen,

een begin van dood, een

En nu zegge niemand,

leven.

zelfmoord heil zocht, of

in

hem

in zijn

nog harder viel te volkomen uitwerking, den niet

in zijn volstrektheid.

Zoo

zijn

en ellende ding, zoo

de

feiten,

leert,

en hetgeen de Schrift omtrent het opkomen van leed

zegt ons dat het niet anders kan. Er

de mensch tegen

God

dood. Slechts van één oordeel

het oordeel des doods.

opstond, bedreigd,

is

was

slechts één

en dat ééne was de

vóór den val sprake, en dat ééne was

Van geen andere

straf voor de zonde

was sprake

dan van den dood. En in dat ééne bange woord: Gij zult den dood, d. i. den eeuwigen, den volstrekten dood sterven, had God Almachtig al de

komende openbaring van die nevens of voor als

ge daarvan en

ellende

alle

zijn

toorn saamgevat.

Van een andere

ellende,

den dood zou opkomen staat er geen woord. Ten dage

eet, sult ge den dood sterven, is de eenige, alle leed en eeuwige rampzaligheid in zich saamvattende dreiging van

den Heilige. De dood was het inbegrip en de saamvatting van al wat nu of eeuwig 's menschen leven, aanzijn en bestaan benauwen of kwellen zou, naar ziel en naar lichaam. Daarom kon in dat ééne begrip van dood nooit uitsluitend de tijdelijke dood zijn aangeduid.

zeggen

uw

:

Ten dage

als

ge daarvan eet zult

dood eeuwig rampzalig

zijn.

gij

Doch daar

Dan

toch had

God moeten

den dood sterven, en en na

staat niets van.

Adam

en Eva

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen