De gemeente gratie - pagina 35

OPLOSSING VAN ONGELOOVIGE ZIJDE.

31

Aldus stond dau het pseudo-dogma tegen het dogma van Christus' kerk men in algemeene beschouwingen en theorieën bleef

over, althans zoolang

hangen. Eenigszins anders daarentegen werd het

men onder

als

elkander

over niet tegenwoordige personen handelde, of ook in gezin of in zaken niet

de „levende haaf" in aanraking kwam. Hadden

A

en

B

het over C, die hen

hinderde, of op wien ze naijverig waren, dan raakte voor

A

en

B

plotseling

het pseudo-dogma van de „brave natuur des menschen" ganschelijk uit het geding.

Die C was dan een onuitstaanbaar mensch, aan wien ten leste

geen haar goed overbleef. Hij ging over de tong, en die tong werd daarbij

hem worden aangenomen. Alles moest op het zwartst en gemeenst uitgelegd. Lustig lasterde men er op toe, en ten slotte had men er een genot in op dien boozen C het oude dogma der kerk van 's menschen verdorven natuur in zijn zwartste opvatting toe te passen, zonder hem ook maar één oogenblik het beneficum almeer een hekel. Goede intentie mocht niet

gunnen van het leerstuk der gemeene

bij

Zoo ging het achter den rug in gesprek of in brief. Men liet zijn pseudo-dogma in den steek, viel uit zijn rol, en behandelde den armen C alsof het kerkelijk dogma van de boosheid van ons menschelijk hart nog in volle fleur stond. te

En

niet

hinderlijk

man

anders ging het persoon

tegenover

in gezin of

zijn „lieve

als

toe,

men

ze

lijve

tegenover een

zijn

dogma van de

prijslijke

deugde-

ook vergat de vrouw tegenover haar

anders van menschelijke braafheid gebazeld had.

er in menig gezin niet afgegeven op viel te

levenden

in

zaken stond. Hoe menigmaal vergat dan de

vrouw" heel

lijkheid onzer menschelijke natuur, of

man wat

gratie.

„die

Wat werd

waarmee geen

kinderen,

houden," en tot wat vaderlijke en moederlijke. scheldpartijen

het niet vaak, als ze

bij

huis

kwam

manier van opvoeding hun kinderen uitmaakten

voor deugnieten, apen, rakkers en wat dies meer zij. Hoe hef ging het soms toe tusschen de „mevrouwen", o, zoo fatsoenlijk, en haar „braaf" gedroomde dienstboden. Naar eisch van het pseudo-dogma zoudt ge u die

mevrouwen gedacht hebben, prijs

als

onder malkander, steeds éénen

lof

en

over de braafheid en deugdelijkheid der menschelijke natuur, gelijk

die in haar keukenprincessen, en naaisters, en strijksters, en werksters uit-

kwam. Maar

in

de werkelijkheid

kwam

het wel anders

uiting van ingenomenheid, en bijna altoos klacht

glippend,

om

als in

uit.

Bijna nooit een

na klacht over de lippen

echo door wederklacht beantwoord te worden.

Een gelijke protestatie tegen het pseudo-dogma van 's menschen brave onverdorven natuur kunt ge evenzoo telkens beluisteren op straat en voor de stoep in onze achterbuurten, in alle twistgesprek en ruzie tusschen belanghebbenden, in

't

zij

op kantoor of beurs,

in

winkel of op werkplaats,

de kazerne tusschen korporaal en soldaten, op het schip van oorlog

tusschen wie te bevelen en

erfgenamen,

bij

te

gehoorzamen

heeft, bij

een erfenis onder de

een vendutie over misleidenden verkoop, of op de markt

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen