De gemeente gratie - pagina 56

GEREFORMEERD UITGANGSPUNT.

52

hooge mate gevaarlijk wordt. Vaak toch

in

is

geleeraard, dat

„onbekwaam

eenig goed" niet zeggen wilde, dat de gevallen mensch uit zichzelven

tot

meer

van burgerlek goed in staat was, maar dat onbekwaamheid alleen zag en doelde op onze onmachtigheid om eenig zaligmakend goed te volbrengen. Het heette dan, dat goede werken alleen dezulke zijn, die uit oprecht geloof, Gods wil conform, zich naar Gods eere uitstrekken. Tot al zoodanig goed was de mensch, zoo erkende men dan, na zijn val volstrekt onbekwaam; eer neigde hij, buiten wedergeboorte, tegen het geloof in, dong altoos op Gods wet af, en had bij zijn beste intenties nevenbedoelingen, die niet Gods eer, maar niet

tot het betrachten

deze zijn geestelijke

eigen voordeel of genot bedoelden.

Op

manier scheen men dus de

die

krasse uitspraak der Heilige Schrift over de verdorvenheid onzer natuur te redden,

en het nochtans zeer verklaarbaar te maken, hoe er

wone menschelijke leven nog zooveel dat

in

en wel luidde",

het ge-

te

waar-

Er sproot dan uit onze gevallen natuur nog wel allerlei burger en gewoon natuurlijk goed op, alleen maar dit soort goed, van hoe hooge

deeren lijk

„lieflijk

viel.

beteekenis ook voor het leven op deze aarde, schoot geheel te kort als

men

met de eeuwigheid en de hooge bestemming van den mensch rekende. Tot dat geestelijk goed, dat met het oog daarop meerekende en in aanmerking kwam, was de gevallen natuur volstrekt onbekwaam, en voor dit soort goed moest zaligmakende genade

te

burgerlijk goed niet tot stand

Want wel erkende men,

hulp komen.

kwam

buiten

dat het

God om. Maar de hulpe Gods

daartoe verleend, was niets anders dan die Goddelijke bijstand, die voor alle

schepsel onmisbaar

is.

Gelijk ge niet

ademen

kunt, of

God moet

het

leven in u bestendigen, zoo ook kondt ge geen burgerlijk goed uitrichten, of

de Goddelijke kracht moest

uw

natuurlijk leven dragen en bestendigen.

Deze, in den grond Roomsche beschouwing, leidt principieel tot de dat de mensch ook vóór

ling,

zijn val,

het zaligmakend goed

naamd: de oorspronkelijke gerechtigheid en

heiligheid)

alleen

stel-

(alsdan ge-

bezat als

een genadegift, die toegevoegd was aan hetgeen van scheppingswege in

Er werd alzoo in den eerstgeschapen mensch een tweeheid had vooreerst de hem als mensch verleende menschelijke natuur, met alle krachten en vermogens die van die menschelijke natuur in beginsel onafscheidelijk waren; en ten andere de hem bovendien, en bij zijn natuur bijkomende genade, en dat was de oorspronkelijke gerechtig-

zijn

natuur

gesteld.

lag.

Hij

heid en heiligheid, het ware geestelijk en zaligmakend goed. In elk dier twee school dus een goed. In de menschelijke natuur op zichzelve zekere

bekwaamheid voor het burger! ijk-aardsche goed, en in de aan den mensch verleende genadegifte de bekwaamheid voor het geestelijk-zaligmakend goed.

Twee

sferen,

de eene aardsch, de andere hemelsch, en voor de aardsche

sfeer de menschelijke natuur als zoodanig, terwijl voor de hemelsche sfeer

alleen

de genadegifte der oorspronkelijke gerechtigheid beteekenis had.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen