De gemeente gratie - pagina 422

DE TWEEDE NATUUR.

418

mits er ook onder de Christenen

die het zich Uefst anders voorstellen,

zijn,

dan een veld, waarop de demonen en de engelen elkander slag leveren. Ze erkennen dan wel, dat ze in zonde vielen, maar dit brengt hen niet tot schuldbesef en tot verootmoediging. Of wat konden zij er tegen doen, als de demonen goedvonden hun hart en in hun hart weinig anders

uit

te

kiezen,

zien,

het terrein waarop ze hun booze macht wilden open-

als

baren? De demonen hebben hun hart daartoe geen verlof gevraagd, en er den demonen geen verlof toe gegeven. De duivel is in hun zij hebben hart eenvoudig binnengedrongen, en heeft er zijn boos stuk uitgevoerd;

en natuurlijk tegenover zoo machtig wezen

de

als

duivel,

stonden

zij

machteloos. Op die manier nu valt de zelfverantwoordelijke mensch weg. Er blijft dan niets over dan een trechter, waarin óf de demonen hun kwaad, óf de goede engelen hun goed overgieten. Een zelfstandig ziels-

bestaan

is

er

dan niet meer.

daarom noodig, dat we thans, na de werking der gemeene gratie door de geestenwereld te hebben toegelicht, ook het vereischte licht laten vallen op die tweede werking der gemeene gratie, die rechtstreeks in ons menschelijk leven plaats grijpt, en die zich vastknoopt aan wat men met

Het

is

een verouderde uitdrukking noemt „de hebbelijkheid", een onschoone ver-

talmg van het Latijnsche woord habitus. Onze natuur

God geschapen, indruk

bij

dat hetgeen

ons achterlaat; iets

meê

Neem

gaat werken.

khmmen

namelijk zóó door

we doen of ondergaan, zekeren plooi, zekeren dat we door dien indruk ons aan het doen of

gewennen; en dat door

ondergaan van zoo

is

b. v.

dit

gewennen, onze natuur

het eenvoudige voorbeeld van het trappen

en trappen afloopen. Een kind dat pas hiermee begint,

zulk een trap als tegen een berg op, en schuifelt

trappen op en

af.

En

ziet

tegen

met moeite twee a

drie

zoo ook een neger uit het hart van Afrika, die nooit

een huis met een trap gezien heeft, weet niet wat

hem

overkomt, als

hij

van boven weer die trap meermalen op en af, dan gewent af naar beneden gaat. Maar khmt men oog, hand en voet van lieverlee dusdanig aan dat khmmen en afloopen,

opeens zulk een trap op moet, en duizelt als

hij

dat alles in ons er zich naar zet, dat alle bezwaar er

bij

wegvalt, en dat

nadenken

onzerzijds, zóó

nu voortaan onze natuur, ook zonder

opzettelijk

meewerkt, dat een jongen van

twaalf jaar, diezelfde trap, al

tien,

is zij

nog zoo hoog, opvliegt en er langs neêrschuift, zonder aan gevaar te denken. Hij rekent niet meer uit waar hij zijn voet moet zetten, noch ook hij zijn voet moet optrekken, om de volgende trede te halen. Al dat wondere werk van opheffen, van hoog genoeg optillen en neerzetten van zijn voet en dat opbuigen en intrekken van zijn lichaam, gaat

hoe hoog

dan

vanzelf, en dat zonder inspanning en zonder moeite,

zonder dat

hij

ooit mist.

En

zoo nu

bezigheden van ons leven behoort.

is

het

Wat

is

met

alles,

men mag

wat

tot

zeggen

de gewone

lezen niet een gecompliceerd

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen