De gemeente gratie - pagina 648

DE GEMEENE GRATIE EN DE ZONE GODS.

644

gehecht toevoegsel, maar in het Besluit

zelf.

Is

nu

dit Besluit

de uitbeel-

ding en het afdruksel van Gods vrijmachtig welbehagen, gelijk Hij van

eeuwigheid af

genomen en

alle

dingen en aller dingen loop

dan volgt

vastgesteld,

hieruit:

bij

Zichzelven heeft voor-

V. dat de Zone Gods nooit

anders dan als tevens de Christus sijnde voorkomt, noch kan voorkomen,

en

dat het Verlossingsmiddelaarschap en het Scheppingsmiddelaarschap

2.

in dit Besluit

van eeuwigheid af saamvallen. Voor onze gedachten onder-

scheiden wij dit dan wel, en wij kunnen het niet anders indenken, dan door

onderscheiden de Schepping door het Eeuwige Woord, en de Verlossing

te

door den Gezalfde Gods, maar die onderscheiding, die bij ons menschelijk indenken van de zaak vereischt wordt, mag nooit opgevat noch verstaan als

een scheiding die in het Besluit

zelf

zou bestaan.

Natuurlijk raakt dit tevens het diepe vraagstuk der zonde, en dus ook

dat van het Supralapsarianisme. als

Denkt ge u het oorspronkelijk Besluit voornemen Gods, om een wereld te

uitbeelding van den wil en het

scheppen zonder zonde, zoodat er een wijziging in dat Besluit komt, doordien God alsnu ontwaart, vooraf ontdekt, en vooruit ziet, dat er zonde zal, dan raakt die eenheid van den Scheppingsmiddelaar en van den Verlossingsmiddelaar weer los. Ze zijn dan niet één, maar ze worden in elkaar gestrengeld door iets van buiten. Het is dan de zonde, die van buiten af in het Besluit inkomt, en die aldus in het Besluit inkomende,

komen

beide

En dan

aan elkaar knoopt.

Schepping en Verlossing zoo ge verstaat dat

bepaald wordt, maar

God

in

alleen

kunt ge aan de eenheid van

den Persoon van den Middelaar vasthouden,

in zijn vrijmachtig Besluit door niets

alle

van buiten

dingen buiten Zichzelven bepaalt, zoodat er ook

geen zondige ontwikkeling mogelijk of denkbaar ware geweest, zoo het verloop van ons menschelijk geslacht niet aldus in het Besluit Gods be-

stemd ware. Een voorstelling noch

met de

ooit rijmen zullen

belijdenis

die

wij

menschen wel

van Gods allerzuiverste

heiligheid,

maar

die toch

met onze

en die daarom nooit als een

mag worden aanbevolen (de evenmin opzij mag worden gezet,

oplossing van alle raadselen lapsarii),

niet rijmen kunnen,

conclusie van ons schuldbesef en

fout der Supra-

zoo dikwijls

we

ons verdiepen in het Besluit van Gods vrijmachtig welbehagen. Hierbij die alle

God

gading, dat

waar zijn,

toch hangt alles aan de vraag, van welken aard de kennis heeft van de geschapene dingen.

te

nemen; waar

te

is,

zegt de Arminiaan van

kennis der dingen verkrijgt door ze evenals wij

nemen ook met de voorwetenschap hoe

ze zullen

eer ze komen, en zoo krijgt ge dan de theorie van het voorgeziene

geloof, en zoo dit

God de

En dan

niet zoo

ook van de voorgeziene zonde. Maar de Schrift leert ons, dat is,

en dat God

dat Hij zelf bepaald

een door

heeft,

hem gebouwd

alle dingen die komen zullen daardoor weet, hoe ze moeten komen. Een architect weet hoe

huis of paleis in elkaar

zit,

niet doordat hij het

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen