De gemeente gratie - pagina 392

GEBONDEN EN TOCH

388

navolgde,

om

VRIJ.

ons te laten begaan, zoolang het goed

en plotseling

liep,

tusschenbeide te treden, als er gevaar dreigde of nood ons overviel. Dit

ook

de gemeente nog telkens nabloeiend Deïsme ondermijnt den wortel

in

van het Gereformeerde leven, en moet met wortel en tak worden geroeid. Maar evenzeer staat in de tweede plaats vast, dat wij in de

uit-

ver-

schillende voorvallen van ons leven, dit eeuwige en onveranderhjke karakter

van Gods Voorzienig werken,

uit het

eeuwige

in het tijdehjke te vertolken

hebben^ uit het groot geheel alleen dat stukske uitnemende, dat op dat

bepaalde oogenblik ons leven beheerscht, ten einde telkens den omgang

van onzen God met ons naar menschelijke vertroosting,

God

alzoo,

Een

genieten.

te

wijze, tot

onze zielssterking en

verkeer met den Voorzienigen

persoonlijk

dat volstrekt niet als vrucht van onze inbeelding

schouwen, maar werkelijk gegrond

God voor ons menschen verordend heid in stand houdt en

leidt.

Het

is

heeft, is

is

te be-

in de zedelijke levensexistentie, die

en die Hij door

niet onze verzinning,

zijn

Voorzienig-

maar Gods

wil

en ordinantie, dat wij ons anders ontwikkelen dan een plant, en ook anders dan een

dier.

God een ander ik tegen ZichGod óók op verborgen

In den mensch heeft

zelven overgesteld, en al

mag nu

niet ontkend, dat

physische wijze op dat ik inwerkt en het bepaalt, zoo staat toch evenzeer vast,

heel de Openbaring der Heilige

dat blijkens

God én

Schrift,

als

Souverein én als Vader ook met dat ik in den mensch in onderhandeling treedt,

en het bewerkt op zedelijke

voor te stellen, en aan het of straf te verbinden. is

hij

glijdt,

niet

als

de

alleen door

bewogen worden altoos zoo,

tegenover

dat

al

wijze, d. w.

z.

door het

Aldus wordt de mensch

Gods almogende kracht gedreven, maar

tegelijk

ordinantiën

tot zelfbepaling geleid,

die bewusteloos en willoos op haar

star,

zijn

zijn

of niet opvolgen van die ordinantiën loon

banen

is 's

en

voort-

menschen

een zelf loopen, hetzij naar de heerlijkheid, maar

eigen ik als tweede subject, naast en onder, of ook

God meespreekt.

Dit nu is geen schijn, maar hoogste werkelijklieid. Alzoo toch heeft het God beliefd de bestaanswijze van den mensch te verordenen, en in zijn omgang en verkeer met den mensch schikt God zich derhalve niet naar ons, maar naar die door Hem zelf bepaalde bestaanswijze van ons menschelijk ik. Kon men nu, gelijk de ethische Modernen dit een tijdlang beproefden, de sfeer van innerlijk leven geheel afscheiden van de sfeer van

ons uitwendig leven, zoo zou

dit

op de voorstelling van Gods Voorzienig-

heid van geen overwegenden invloed

Gods Voorzienig zorgen Maar de Heilige Schrift onze consciëntie, die

bij

zijn,

overmits verreweg de meesten

uitsluitend tot het uitwendig levenslot beperken. laat die scheiding niet toe, en de ontroering

maakt, komt eveneens tegen die scheiding leven hoort heerlijkheid,

van

ernstig ongeval ons vanzelf onzer zonden indachtig

bij

in

verzet.

Bij

een zondeloos

een leven in zonde hoort de vloek. „Eert

uw

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen