De gemeente gratie - pagina 78

;

ONGETEMPERDE WERKING VAN DEN VLOEK.

74

De

heilige.

eersten

de anderen,

stiller

waren personen,

die vóór alle ding

om

vrijheid riepen

en vromer van aard, drongen van het uitwendige naar

het geestelijke, en het

zijn

de laatsten,

die, als

de meest godsdienstigen,

hun stempel op het Doopersche werk hebben afgedrukt. Deze gezinde,

of

liever

geestelijk

gezegd eenzijdig geestelijke, of overgeestelijke heden,

beleden evenzoo als

de toenmalige kerk, dat het menschelijk geslacht

was door zonde, en de aarde ontwijd door vloek, maar ze ontkenden dat de kerk macht bezat, om of door mededeeling van genade de onheilig

menschelijke personen

te

heiligen,

of

door

wijding

den vloek van het

aardsche leven weg te nemen. Naar hun overtuiging kon alleen de rechtstreeksche inwerking van Gods zijde hier redding aanbrengen. Zoo stelden ze tegenover de middellijke werking, die

men dusver

achtte dat van

door het instrument der kerk uitging, de onmiddellijke werking,

die,

God

buiten

den Heiligen Geest. Het was God die regelrecht door den Heiligen Geest de zielen inwendig aangreep, in de personen nieuw leven inschiep en nieuw licht instraalde, en niet de kerk; de kerk om, van

maar

alleen

God

uitging door

dat nieuwe leven en dat nieuwe licht vormde de oase in de

woestijn van dit menschelijke en in de wildernis van dit aardsche leven.

Gedreven door de zucht, om de tegenstelling tusschen dat

natuurlijk-

aardsche en het geestelijk-hemelsche leven vooral scherp te vatten,

de Dooperij er daarbij

toe,

om

kwam

het denkbeeld van herschepping te laten

en er het denkbeeld van nieuwe schepping voor in de plaats te

varen, stellen.

De

Christus kon niet vleesch en bloed uit ons vleesch en bloed

hebben aangenomen, maar schiep zich in Maria's moederschoot nieuw vleesch en bloed, dat wel aan het onze gelijksoortig, en alzoo aan dat onzer menschelijke natuur gelijkvormig was, maar dat toch niet uit de eens geschapen menschelijke natuur genomen was. En zoo ook werd, meenden ze, niet de in zonden ontvangen en geboren persoon in een nieuw mensch

werd hem een nieuw mensch door den Heiligen Geest ingeschapen. Op die wijs werd elk organisch verband tusschen het

herschapen,

maar

er

bestaande leven der wereld en het hemelsch genadeleven ontkend. Alle

brug

om van

het ééne in het andere over te leiden, werd afgebroken.

Buiten verband, en als twee geheel uiteenloopende sferen van menschelijk leven werd het „wereldsche leven" en het „leven der genade" tegen elkander overgesteld. Vandaar hun stelsel van de mijding. Wie toch nieuw leven en nieuw licht ontvangen had, hoorde in de oude wereld niet meer thuis, maar had deze te ontvlieden en te mijden. Vandaar hun stelsel, dat

men geen overheidsambt moest bekleeden, want onder de „heiligen" kwam geen overheid te pas. De overheid was er alleen om de pubheke zonde te bedwingen; en een kind van God dat deze taak op zich nam, verloor

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen