Geheugen van de VU cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Geheugen van de VU te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Geheugen van de VU.

Bekijk het origineel

Vier uwe vierdagen - pagina 254

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

Vier uwe vierdagen - pagina 254

2 minuten leestijd

242

„IK ZAL ZIJN DIE IK ZIJN ZAL."

Doch voegt

oiis

uit dien hoofde

dank voor klacht en een mag het daarom

lofzang in stede van een treurzang, verheeld

niet dat ook , de verborgenheid der ongerechtigheid ," waarvan Paulus spreekt, in deze zelfde eeuw zich augstig-snel ontwikkeld heeft. Dit hangt samen. Zoo lang God u zwak en klein en arm houdt, kost het minder harden strijd om in stillen ootmoed u voor Hem neder te buigen. Maar als het vermogen aanwast, en de kracht in u toeneemt, en ge uw macht dubbel sterk gaat gevoelen, wordt de verzoeking om uw eigen heer en meester te willen zijn in u steeds machtiger. Dat is de historie van het persoonlijk leven, dat is de historie der volken, en dat is ook de historie der menschheid. Zoolang de menschheid machteloos stond tegenover de natuur, zwak stond tegenover de wereldmacht, en beefde in haar kleinheid, neigde ze tot aanbidding en stilheid. Maar nu God in deze eeuw ons, zooals vroeger nooit, macht over de natuur schonk, onze kennis verrijkte, onze kracht verdrievoudigde, onze weelde deed toenemen en ons leven meer in onze eigen hand gaf, werd juist daardoor de verzoeking om Hem te vergeten, het zonder God te doen, en zijn koorden van zich te werpen te sterker. En in die verzoeking is ook het geslacht van deze eeuw bezweken. De mensch begon zich te veel te voelen. Hij had te veel in eigen macht. Hij begreep en doorzag te veel. Zijn levensweelde werd te overvloedig. En zoo is toen de afval doorgegaan. De afval eerst van het belijden in de kerk, toen van de kerk zelve. En toen men zich eenmaal van de kerk ontdaan had, ging het afglijden langs de noodlottige helling steeds verder door: afval van den Christus, afval van God, afval van de zedelijke wereldorde afval van de publieke eerbaarheid zelve en ten slotte kwam de vooruitgeschoven groep toen uit bij een zelfverlaging, waarin het menschelijke nauw herkenbaar is, en iets wilds iets ruws iets dierlijks het leven gaat ontsieren. ,

,

,

,

,

,

,

,

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van donderdag 1 januari 1903

Abraham Kuyper Collection | 328 Pagina's

Vier uwe vierdagen - pagina 254

Bekijk de hele uitgave van donderdag 1 januari 1903

Abraham Kuyper Collection | 328 Pagina's