Vier uwe vierdagen - pagina 260

^'^^^3^^^3^^'^^>^^.

II.

„§ij

feert njeber

tot ^ijn

aarbe!"

Zijn geest gaat uit, hij keert tot

zijn

gaan

wederom

aarde; te dienzelven dage ver-

zijn aanslagen.

Psalm 146

:

4.

Het einde des jaars dat weer gekomen is maant een iegelijk mensch om te denken aan zijn eigen einde. Het Oudejaar is een indrukwekkend Memento mori, d. i.: „Denk er aan, dat ook gij eens sterven moet!" waarmee de eeuwige God zijn ,

kindereu

,

der mensclien een oogenblik doet opschrikken uit

hun gedachteloosheid. Er zijn twee kwaden,

die ge mijden zult. Het ééne is van en het andere is van nimmer aan uw dood te denken. Altoos den dood voor oogen te hebben stompt den geest af, doet uw frischheid verdorren, en ontmenscht u als mensch. Dan leeft ge onder gestadigen angst; ge kunt uw hart en zinnen niet meer op uw dagelijksch beroep zetten; en zelfs uw godsvrucht krijgt den valschen plooi van louter vrees voor verderving en doem. Er ligt dan ook kennelijk een genade in dat ons de mogelijkheid gegund is, om het grooter deel van ons leven de gedachte aan ons einde van ons te zetten en blij van hart altoos,

,

,

,

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen