E voto Dordraceno - pagina 348

ZOND. XIII. HOOFDSTUK

342

Deze

draagt intusschen

ketterij

bij

I.

de Modernen en

de Ethischen

bij

een gradueel zeer uiteenloopend karakter.

Beiden stemmen wel daarin overeen, dat ze van geen eeuwige generatie,

van geen Zoon Gods, die onafhankelijk van de schepping van den mensch be-

Maar

staan zou, weten willen.

Immers de Modernen onder

kinderen

de

genie,

religieus

d.

ze verschillen aanmerkelijk in de uitwerking.

menschen

der

inneemt

van een mensch,

i.

zoo wondere wijze ontwikkeld was, dat

bewust

zich

in hij

dan

met het Eeuwige Wezen. Hierdoor

is

hij

die

zuiverder en beter dan iemand in

de zalige gemeenschap

sterker en beter dan

het hewustzijn gekomen, dat we de betrekking tusschen

en

niet beter

schepsel

kunnen

En

een vader en zijn kind.

iemand

als

voorstellen

in dien zin

nu

van een zeldzaam

wien het godsdienstig besef op

geworden van en geloofd heeft

is

geen hoogere plaats

stellen het voor, alsof Jezus

God en

iemand

zijn

tot

mensch

dan door de vergelijking van belijden ze, dat hij zich beter

dan

kind van dien Vader hekend en gevoeld heeft, en dat wij door

geest op ons te laten werken, het best en het zuiverst in dat zelfde

zijn

kunnen

kindsèfse/'

Kenmerkend voor de Modernen

inleven.

derhalve

is

dat heel het kindschap voor hen een zaak van besef, van gevoel, van gewaar-

wording, van wederzijdsche f «-/iOMf^iw^^

is;

voor wat den

naam

betreft alleen

ontleend aan de vergelijking van een vader met zijn kinderen op aarde.

Geheel anders daarentegen leeren het de Ethischen.

Zij

het kindschap niet tot het besef en de gewaarwording,

maar dalen

af tot

oorsprong van onzen geest. Die geest in ons menschelijk wezen

den h.

namelijk bepalen

niet puur geschapen, maar uit het beeld Gods voortgekomen.

i.

door zijn

wij

als

we

in eigenlijken

zóó

aangelegd,

waarvan

menschen aan God verwant. Reeds zin van Gods geslacht.

dat

Christus

heel

En nu was

als

dit,

Daar-

menschen

zijn

naar hun zeggen,

menschheid één organisch geheel vormde,

de

van eeuwig (ook afgezien van

reeds

is

alle

zonden) het

organisch Hoofd was.

Met

of zonder zonde, dat deed er niet toe, deze

moest dus toch komen.

grondtype, zijn voleinding.

zijn

geschapen daar

zijn

band

tusschen in

hem

menschen

hem ontving ons geslacht zijn ideaal, En waar nu reeds de gewone mensch, door

naar Gods beeld, van Gods natuur en Gods geslacht

gold dit nog in zooveel hooger mate van dezen Mensch aller

menschen, van dezen eminenten Persoon onder de

aller

Eerst door

zijn

was,

Mensch

alle

personen. In

hem was

met het Eeuwige Wezen een oorspronkelijke. En de scheiding

God en mensch, derwijs weg, dat

die eerst in hij

Adams zonde was opgekomen,

viel

metterdaad Gods Zoon niet maar genoemd

kon worden, of worden zou, maar krachtens natuur en oorsprong was.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen