E voto Dordraceno - pagina 412

XLV. HOOFDSTUK

ZOND.

414

mét den traan der smart, het aandoenlijkste op

heiligste,

maar men wilde het gebed dan ook en

XIII.

heilig houden,

dat saambidden, en bidden waar anderen

al

bij

onkruid op dezen heiligen akker, en daarom roeide het gebed werd het gebed overal waar

van

En

tegengaan.

het

scheen

kostelijkste

men

en niet ontheiligen,

waren, was niets dan

men

het

gevonden,

dat

men

als

in

een

gebed

en haar God.

ziel

dan

mocht komen,

in

Als

uitgesloten. bid,

overluid,

ik

gebed

het

blijft

tusschen

God en mijn

gebed

mijn

waarheid,

God

voor

dat

gebed de

ziel

echter

lijfspreuk selijk:

meer het

Maar

God en mijn

hart,

hem

uit,

moet

en

bidden,

het

dan in

was dan God en ik zelf. Bij men nu den moed het deel van erkennen. En die waarheid is hier

alsof er niets

zijn,

gehalte zal

zijn,

God

brengt, dat ons gebed

hoe meer we ons isoleeren.

ligt bij

meespreken

geïsoleerde gebed uitgaan.

hoe

voor

nooit

van onzen grooten staatsman,

wil

tusschen

hart blijven, dan moet mijn naaste er

„In ons isolement

gebed

het

anderen,

Zal het daarentegen een zaak

zulk een spanning voor haar

in

van

er in.

worden

zou

gebed

als ik voor

moet worden toegegeven, dat een diepgaand en innig

tweeërlei. Vooreerst

te

zaak

een

in ligt, grifweg te

er

ons

deze theorie hebbe

van

aanhooren

het

uit

met anderen,

ik

niet

met hem,

nooit

ik

wel

of

als

maar dan komt ook mijn naaste moet

gezin

maar waar

dus wel, gelijk we zeiden, het gold de vraag, of onze naaste ook

is

ons

naam

mocht, dat het gebed, onzichtbaar en ongemerkt, leefde

tusschen een iegelijks

Het

In

uit.

anderen merkte

bij

binnentrad, waar geen gebed ooit in het gezinsleven voorkwam,

men vertromven

Alleen

aarde.

en

is

De bekende

bovenal op het gebed toepas-

Wie

het gebed vooral onze kracht." oordeelen,

moet daarom

van het

altoos

Hoe minder het gebed veruitwendigd

zich verinwendigt, des te teederder is het.

Dat

over

wordt, en vooreerst.

in de tweede plaats dient even gul toegegeven, dat het overluid en

gemeenschappelijk gebed maar

te

al

zeer misbruikt

en

is,

tot allerlei ont-

heiliging en zonde verleid heeft. Dit geldt niet alleen van bidstonden, die

gehouden te

stijven,

worden

niet

om

te bidden,

soms zoo dorre veel

te lange,

nu en dan pronkende gebeden

baren dienst en op vergaderingen tafel

maar om de kas door de

collecte

en daarom goddelooze bidstonden worden; niet alleen van de

en in het gezin.

De

;

maar ook van het

in

den open-

overluid gebed aan

oneerbiedigheid waarmee zulk bidden niet zelden

plaats grijpt, het formalisme dat er insloop, de sleur die er het stofgoud

van

wegblies,

was zeer

we het uitnemend en

liever

alle

dikwijls zóó stuitend, hinderlijk en ergerlijk, dat

verstaan, hoe velen van zulk bidden een afkeer kregen,

gebed

met anderen

er

aan gaven,

zaamheid de gebedsgemeenschap met hun God

om

alleen in de een-

te zoeken.

Ook de voorbede

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen