E voto Dordraceno - pagina 30

ZOND. XVIII. HOOFDSTUK IV.

30

trekkingen geeft; terwijl het omgekeerd ons vervreemdt van de aarde en

op die aarde minder thuis doet gevoelen.

Denk u een vaderland

ons

gezin,

van man, vrouw en kinderen, dat een tijdlang in

maar waarvan het hoofd

leefde,

—

naar Amerika overtoog,

en

dat

omgekeerd

ze

hun

met hun gedachten en verlangens

maakten en ten

thuis

schreef

zou het dan niet natuurlijk

:

leste

„Komt nu

En hoe zwak nu

allen tot mij over

dit beeld

was hier met de

Maar nu

verliet hij

ook

woonde hier met

zijnen. Hij

om

Amerika

is.

zijn

kerk op aarde.

ons. Hij vertrok naar het beter vaderland. Hij voer op

van ons hart, zoo we, nu

verlangen,

en

toch zegt het u eenigermate, wat

zij,

ons thans leeg en vreemd en verlaten wierd? liefde

zich in

;

!"

naar den hemel. Is het dan niet natuurlijk, dat het met

de

dat het

hunkerden naar het oogenblik waarop vader

hier de trekkingen der liefde voor den Eenig Dierbare

Hij

zijn,

en kinderen hier eenzaam en vreemd begon te worden

vrouw

voor

straks ons land verliet

óók van vaderland

te

hij

En

heengaan voor

getuigt het niet tegen

daar ginds

mogen

zijn

is,

niet onwillekeurig

verwisselen, en weer te zijn

waar ons Hoofd is?

En

zoo spreekt dan in de vrucht van de hemelvaart Christi een aller-

teederst trekken der verlatene liefde.

„Vader, Ik wil dat waar Ik ben, ook

zij

bij

mij zijn die Gij mij gege-

ven hebt!"

Zoo bidt de Christus.

En „Ik

de kerke op aarde antwoordt:

heb verlangen

om

ontbonden

te

wezen en met Christus

te zijn."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen