E voto Dordraceno - pagina 186

186

XX Ib.

ZOND.

Dat nu God de Heere deze verworpenen

dat

feit,

de

bij

tegen

Hij

weldaad toch

bij

deswege

verplicht

Genade

ook

geen

onrecht.

uitverkorenen

als

toch was er niet toe

Hij bij

zou

zijn,

genade

ze

hetzelfde

te

En

de verworpenen.

de vreeslijke verharding der zoude

de uitverkorenen doet, volgt in het minst

omdat

is,

weldaad niet ook aan de

zelfde bijzondere

God

in

is

zoomin

gehouden, het

doet

HOOFDSTUK IV.

doen

bij

uit

in,

nu deze

niet,

dat Hij

de verworpenen.

vrij.

is,

Juist daardoor echter gebeurt het nu, dat de verworpenen hier op aarde

geen weet noch deernis van hebben. Een verworpene gelooft niet

er ook

aan de praedestinatie Gods. Hij gelooft alleen aan

En

king.

als

geschied, dan benijdt

omdat

hem

Hij

zijn eigen wilsbeschik-

de uitverkorenen jubelen hoort van de genade aan hen

hij

hij

ze niet, en denkt er niet aan,

genade bewees; maar

niet gelijke

hij

God

te betichten,

verklaart kort en

goed dezen jubel van Gods kinderen voor hoogmoedige inbeelding en voor

om

en spot

zieleheil is er bij

den ver-

onnoozel zelfbedrog. Hij hunkert er niet naar, maar lacht er

soms mee, en van bekommering

er

om

eeuwig

worpene nooit sprake. Slechts één enkel maal komt het voor, dat de doodelijke zielsangst zulke

personen aangrijpt, zooals het voorbeeld van een Ezau en van een Judas toont.

Doch ook dan

of een

hunkeren der

mogen

te

wat

dezulken de

^n

zijn.

geen

het niet heimwee naar eenige genade die hen

ziel

om

in het geval

dan

is

te

beangst

en

Wroeging

de keel toenijpt,

waar

is

als

niet.

schriklijke

geen verademing voor

Helsche benauwing

krijgen.

drijft

van Gods uitverkorenen besloten

Och, „het bundelken der levenden" kennen ze

consciëntie.

lucht

is

om

te

is

Neen,

wroeging en waarin

stikken.

Want

conscientiewerkingen, wel te onderscheiden van een geestelijke verbrijzeling des

harten,

wel

zeer

en droefheid naar God,

Dat getuigt

zeker.

geest, zoo

menig omdolende

hand aan eigen leven lijk

sloeg,

hebben ook de verworpenen

in onrust en

wanhoop, zoo menigeen

die

de

en ook zoo menig verworpene die een schrik-

sterfbed heeft.

Ook

dit

laatste gaat niet altoos door. Bij

die buiten Jezus sterven, en die toch

dat

die

ja,

u genoegzaam zoo menig verwilderde van

men zeggen

zou, hoe

is

duizenden sterven ze heen,

kalm en gelaten den adem

uitblazen,

het mogelijk, zonder een borg voor zijn

iiel

en een hope des beteren levens zoo aandoenlijk en gevoelloos de eeuwigheid in te gaan!

En

toch zoo

komt het gedurig

voor.

Voor

zelfs,

dat als er twee sterven

de ééne begenadigd en de andere onbegenadigd, en dat dan toch de begenadigde veel zwaarder doodstrijd heeft dan de verworpene, die alsof ziel

te

hij

geen

verliezen had, wegsterft als een hond, zonder te kreunen of te blaffen

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen