E voto Dordraceno - pagina 203

ZOND. XXII. HOOFDSTUK

203

II.

TWEEDE HOOFDSTUK. Maar

wij

hebben goeden moed, on hebben meer uit -het lichaam uit te wonen, en bij te wonen.

behagen ora den Heere In

2 Cor 5

XlXe

Is bij de

8.

:

Zondagsafdeeling, die van het Laatste oordeel handelde,

de eindelijke afloop der wereld met het oog op den Christus besproken,

XXIIe Zondagsafdeeling vraagt nogmaals

deze

bij

diezelfde eindafloop der

wereld onze aandacht, maar nu met het oog op die wereld zelve en den

mensch, dien God haar ten koning in het Paradijs gesteld had.

Deze ontwikkeling nu der toekomstige dingen begint voor den mensch

mensch

zijn dood. Niet alsof de

bij

eerst door zijn wegsterven in het graf

met de ontzettende macht des Doods kennis maakte.

Gelijk

we vroeger

toch zagen, volgde de Dood aanstonds de zonde op de

iiielen,

sloop in het

Paradijs in

den mensch

tastte daar

in,

Adam

wezen aan, onderwierp zich

in zijn

heel ons geslacht, en bewerkte dat een iegelijk onzer reeds

den Dood in zich

ter wereld

komt. Die kiem des Doods bracht het gif van

den Dood over onzen geheelen persoon naar er

met

ziel

en Hchaam beide; en wat

gedurende ons verkeer op deze wereld (buiten een tweede geboorte) nog aan

levends

misdaden.

en

gezien wordt,

niets

is

omgehouwen stam. Dood

den

aan

ons

En dood

is

is

en was en

dan het nabloeien van de twijg

elke onwedergeboren ziel in zonde

evenzoo ons lichaam in zijn

blijft

wortel en bestand.

Maar toch

dit

neemt

niet weg, dat er én voor de ziel én voor het lichaam

daar nog een oogenblik van eigenlijk sterven komt, waarin de bezoldiging des

Doods

aan

van de

finale sterven ijzer

hun

levend

ziel

conscientie

aan

den

dit finale sterven

men

en lichaam voleind wordt. Bij sommigen grijpt dat

ziel

reeds hier op aarde plaats, als ze

Duivel verkoopen; maar

van de

niet verkeerd.

ziel

is

vele anderen

bij

met hun

eerst

Hiermee toch

met een brand-

den Heiligen Geest lasteren en zich

toeschroeien,

komt het

niet bedoeld, alsof eerst bij

sten ademtocht uitgemaakt zou worden of ze dood of levend zijn zij

zijn

dood

boom kind komen,

in schuld

en zonde geboren. Maar

des doods, en al kan er uit dien

toch

duurt

het

nog eenigeu

tijd

boom

eer

hij

het laatste teeken van gewezen leven er uit wijkt. genade,

die in het

Natuurverbond

tot

laatsten ademtocht. Dit versta

al

is

hun ;

een omgehouwen

nooit eenig leven fjeheel gestorven

En nu

voortleeft, oorzaak,

laat-

immers

is

meer is

en

de algemeene

dat de doorwerking

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen