E voto Dordraceno - pagina 213

;

ZOND. XXII. HOOFDSTUK

213

III.

van Mani allengs heel de kerk van Christus overvleugelen en verdringen

men

Gelijk

zou.

weet

niemand minder dan Augustinus negen jaren

is

dezer kerk van Mani geweest, en

door

zijn

is

lid

deze uitnemende kerkvader niet minder

tegen Mani dan door zijn worsteling tegen Pelagius en

strijd

Coelestius een zoo machtige steunpilaar der kerk geworden.

Deze

nu

Manichaeën

leerden, dat de kerk in twee deelen te splitsen

was, in de

Uitverkorenen en in de Toehoorders. Onder de Uitverkorenen

verstonden

ze

komen

van

staat

gewone

de

een apart soort menschen, die reeds in dit leven tot vol-

voorstelling, dat

gekomen waren; en onder de Toehoorders

heiligheid

belijders,

nog

die

op lagen trap stonden.

wierden ingedragen, maar dat de Toehoorders na hun dood

heerlijkheid

nog een langdurig louteringsproces moesten doorloopen, hooger heerlijkheid in

in

om

Niet het minst het

te

om

eerst daarna

gaan.

en door deze geheel menschelijke voorstelling vond

Manichaeïsme zoo

gereeden

ingang.

Het

feit

is

toch niet te weer-

machtig onderscheid bestaat tusschen den toestand

dat er een

spreken,

En nu was hun

na den dood deze uitverkorenen terstond in de eeuwige

waarin enkele dieper ingeleide vromen wegsterven, en dien van de meeste belijders,

men

aan wie

de zaligheid nog wel niet ontzeggen

toch in menig opzicht nog zoo achterlijk bleven.

nu

dat

niet,

kwamen,

in

den

na

ook

zich

aan

er

deze

dood

den

achterlijke

maar

die

men

Gelooft en belijdt

mits ze tot bekeering

wonder geschiedt, dan natuurlijk moet men

een

dood

belijders,

wil,

wel een soort overgangstijdperk denken, waarin

deze achterlijke personen inhalen wat ze tekortschoten.

De

leer van

Mani sprak op

die wijs het

vond daardoor ongemeen veel ingang

;

gewone menschenverstand

beheerschte op die wijs de geesten.

Zoo drong ongemerkt deze dwaalleer ook onder de van

Christus

door,

en

zóó

is

toe

belijders

van de kerk

het verklaarbaar, hoe de voorstelling van

het vagevuur allengs ook in de Katholieke kerk kon opkomen.

Onder vagevuur verstaat de Roomsche kerk een plaats der

pijniging,

waarin de zielen der geloovigen na den dood door Gods engelen gedragen

om

worden, bij

de één korter, de ander langer, naarmate iemands toestand

sterven

zijn

is,

door een langdurig louteringsproces gereinigd en ge-

heiligd en zoo voor hooger heerlijkheid bereid te worden.

saam met Eome's

hangt

na

rantsoen

het

schuldig zulk

zijn.

een

hebben,

is

door

leer

aangaande de genoegdoening,

Christus

voor

ons

gebracht,

Eenmaal aangenomen toch dat

aanvullende

Deze voorstelling

wij,

nog

die wij, ook

zelven

Gode

menschen, zelven nog

genoegdoening aan Gods gerechtigheid

te leveren

het duidelijk, dat de een het hierin op aarde veel verder brengt

dan de ander; met

dit gevolg,

dat slechts een zeer enkele hier op aarde

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen