E voto Dordraceno - pagina 100

ZOND. V. HOOFDSTUK

94

Nu

genen persoon, maar

of

één geheel

als

iets

gemeenschappelijlis van ons geslacht

Aparte menschelijke zonde

is.

moederzonde

de

uit

de zaak zoo, dat de zonde niet iets particuliers van

staat intusschen

dezen

III.

Adam

van

moederzonde vast en

en

is

er niet. Alle zonde

met een levenden

zit

maar

ligt in

enkele

ons geslacht als zoodanig.

maar

mensch,

afzonderlijke

vormt dus één

er door gevoed. Alle zonde is en

is

organisch geheel, en dit organisch geheel der zonde

De

één mensch,

zit niet in

schuldige

is

komt

vezel aan die

dus niet de ééne

God

de schuldige tegenover

is

onze

menschelijke natuur als zoodanig, ons geslacht als een geheel, en die van

den

mensch voorzooverre deze met

enkelen

De

staan.

schuld

dus in onze menschelijke natuur. Ons geslacht

ligt

En daarom moet dan

de overtreder.

dit geheel in levend contact is

ook in onze menschelijke natuur, door

één die voor dit geslacht kon opkomen, de schuld worden geboet en de straf gedragen. Zoo alleen verkrijgt de gerechtigheid Gods haar eisch.

worden

Met een

De van

engel ware hier dus niets uit te richten.

engelen

aan

schuld

's

menschen schuld.

mede-engelen voor eeuwig onze

niet

hebben

Ze

natuur.

ander

een

En

vielen.

Ze

En

ook daarvan afgezien

baar

is.

ontbreekt,

wij,

Heel

bij,

dat zulk een overgang volstrekt ondenknooit.

ontbreken

mensch en van engel

de gemeenschap van schuld, en kan er

dit denkbeeld, alsof er bij

beide.

En

reeds

onlichamelijke

De het

geesten

straffe feit,

zijn,

Ze

Gods Woord

dus ook geen sprake van gemeenschap in overneming van de

dus weggeworpen.

zijn.

menschen, afge-

heeft, zoo leert

alzoo de overgang in de natuur van

moet ook

menschen,

en een engel heeft God de Heere een

Engel wordt een mensch

En waar nu

dan

hun natuur

is

hoezeer ook pantheïstische sentimentaliteit

van een verengelen van menschen gebazeld ons toch, en daar blijve het

staande gebleven toen hun

zijn

principieel van ons,

zijn

mensch

een

scherpe grenslijn getrokken.

Zij

wezens

andere

zijn

leven.

Tusschen

scheiden.

bleven hebben niet de minste gemeenschap

staande

die

„engelen" redding ware

onzer zonde

is

een straffe van

te

straffe zijn.

vinden moet

ziel

en lichaam

dat de engelen geen lichaam bezitten, maar

maakt,

dat

zij

ook

uit

dien

hoofde, des

menschen straf nooit dragen konden.

Vanwege de gerechtigheid Gods

is

en

blijft

het derhalve, dat overmits

schuld in onze natuur en ons geslacht rust, ook onze natuur en ons

de

geslacht

moet boeten en

dan

niet

aan

deze

die boete

straf lijden, en dus de vraag of eenig

wezen

al

en die straf zou kunnen overnemen, allereerst hangt

andere, of zulk een wezen zelf onze natuur bezit, behoort tot

ons geslacht, en in die natuur voor dat geslacht kan opkomen.

Zoo neen, dan kan

hij

ook geen verlossend middelaar wezen. Zoo wel,

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen