E voto Dordraceno - pagina 249

ZOND. XXII. HOOFDSTUK VIII.

249

twee eigenaardige bestanddeelen van ons menschelijk wezen

maar door een

in een vloeien,

onze schepping deze twee bestanddeelen door Goddelijk Alver-

2. dat in

mogen

zijn

saamgevoegd;

weer losmaakt;

4.

zonde deze saamvoeging

3". dat de

zijn

hereenigd wordt; en

zijn ziel

terug erlangt, niet in de gestalte van het die,

wederkomst des

6.

dat

hij

, lichaam

lichaam

zijn eigen

maar

der zonde",

in

van de inwerking der zonde vrijgemaakt, past en voegt

bij

den staat van heerlijkheid waartoe

is

en in „Jezus

1.

den dood

eigen lichaam terug erlangt, hetwelk alsdan weer door Gods

Almacht met

een gestalte

in

dat na deze losmaking de persoon een tijdlang alleen

in zijn ziel bestaat en het lichaam derft; 5. dat hij bij de

Heeren

die niet

zijn,

vaste grens van elkander gescheiden zijn;

hij

Dat voor wie verkoren

ingaat.

Terwijl omgekeerd de verlorene in

sterft."

hun

sterven

van hun lichaam een tijdlang alleen in hun

in afgescheidenheid

bestaan en aanvankelijk rampzalig zijn; 2.

bij

ziel

de wederkomst des Heeren

met hun eigen lichaam vereenigd

zullen worden; en 3. dat het lichaam

waarmee de verlorenen hereenigd

zullen worden, niet zal zijn de lichaams-

waarin

gestalte

lichaamsgestalte,

jammer geheel komt

Alles

waarin

het

schriklijk

talen

Nu

weet

voorstellen.

men

uit de heidensche over-

van gedaantewisseling vervuld

met name de „gedaanteverwisselingen" van Ovidius,

overgezet,

kan

andere gestalte kan aannemen, of korter gezegd op de

levering, hoe heel de heugenis der oudheid

was, en hoe

in eindeloozen

hier dus aan op de vraag, hoe een lichaam hetzelfde

Is er gedaanteverivisseling ?

:

wezen der zonde

doorwerkt.

blijven en toch een

vraag

nog door genade (jetemperd wierd, maar een

zonde

de

ons

Grondtrek

heugenis

deze

toch

van

er gedaanteverwisseling zou zijn

deze heidensche overlevering

is,

dat

van het ééne soort wezen in de gedaante

van het andere soort wezen. Alsof een zwaan, een vrouw een

al

alle

in

der oudheid in allerlei misvorming

b.

v.

een vogel een visch, een mensch

boom kon worden. Kortom

wezenssoorten niet volstrekt ware,

alsof de

grens der

en het ééne wezen in het andere kon

overgaan. Dit nu echter bedoelt de Heilige Schrift volstrekt niet. Duidelijk

toch

de heilige apostel van de opstanding van een

verklaart

van een tarwekorrel: „God geeft hetzelve een lichaam aan een

iegelijk

van soort

zaad zijn eujen lichaam." Er

in soort.

nooit een engel.

Een aap wordt

Wie

als

eigen

Mem

ivezen

en

lot,

of

maar

dus niet bedoelt een overgang

nooit een mensch, en een

mensch geschapen

wierd, blijft

God de Heere aan één

mensch wordt

mensch

eeuwiglijk.

zelfde

wezen de moge-

van onderscheiden bestaansvormen, maar

die alle bij zijn

Alleen dit heeft plaats, dat lijkheid inschiep

is

mensch

gelijk Hij wil,

hooren. óf in

Het ééne graan kan bestaan

den vorm van halm en

aire

;

en

óf in den al lijken

vorm van

nu een halm

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen