E voto Dordraceno - pagina 292

ZOND. XLIV5. hoofdstuk

294

De

fout van wie het anders voorstelt

II.

dat

is,

van de heiligheid Gods

hij

een veel te kleine gedachte heeft. Menschen, die zoo ingebeelde gedachte

van eigen heiligheid koesteren, nemen Gods te beperkt. Ze vatten en

veel alle

maar uw gebod

ding heb ik een einde gevonden,

de Joden deden, doen ook als zij er in zien,

zal al

wet

zien,

niet.

om

de

bestaat

oneindige

zij.

wet veel

heilige

klein en

te

verstaan niet, wat de Psalmist uitroept

Zij

is

de inhoud van die wet

van

geestelijke strekking

zijn.

Wat

zeer wijd."

perken Gods wet willekeurig

En daarom moeten

„In

:

Wat

Zooveel

af.

zij

niet in die

van Christus nog leeren,

ze

die Goddelijke

wet

te leeren

verstaan, die zich in lengte en breedte, in diepte en hoogte even ver uitstrekt als de uitstrekking

nu komt

ten

Ook

in soort één.

kunnen

overzien.

van ons menschelijk aanzijn

dan ditzelfde kwaad

niets zij

horizont daalt, houdt, zoo te

ben

Ik

vrij

van

En

zonde."

;

meenen

ze,

is

Gods verkleinen. Er

die de heiligheid

tot

aan dien om-

er.

Ik heb Gods

terwijl ze

nu

alzoo

maatstaf

aangelegd.

Maar

En

zich

ze

diepst

Want immers

zij

is

niet.

Alleen de aard-

het dan wonder, dat

van

Gods beste kinderen

zijn

steeds

hun eigen schuld overtuigd geweest, en hebben

steeds

niet.

juist

de paden der ootmoedigheid voor hun heihgsten

nu,

inbeelden er te zijn? Neen, die zoo spreken of roemen, zijn de

allerheihgsten

het

het

de heiligheid Gods die

bij

dat doen

sche maatstaf wordt door hen aangelegd.

wanen zij

een aardsche maatstaf, en er

is

een hemelsche maatstaf, en natuurlijk moet

hemelsche

te

ook de

nu

zij

aldus een hooger standpunt van heiligheid bereikt te hebben, zijn juist,

maar

„Ik ben

en omdat

zien,

trek voortschreden, roepen ze triomfantelijk uit volbracht.

Bij de Perfectionis-

meenen toch de grenzen van het gebied der wet

Waar hun

wet op. Ze wanen haar omtrek

wet

is.

sterker in graad,

uit. Iets

hoort,

spreekt

van zichzelf

Juist wie zichzelven het diepst voor

God bewandeld. Wie onder de

aller-

van den ergste der zondaren.

als

God wegwerpt, bracht het

in heiligen

zin het verst.

Romeinen zeven te

doen

blijft

voorkomen,

hier den doorslag geven, en elke poging

alsof

Paulus

in dit aangrijpend hoofdstuk

toestand vóór zijn bekeering sprake, zal steeds ijdel blijken.

om van

het zijn

Een onbekeerde

heeft „geen vermaak in de wet Gods naar den inwendigen mensch." Geen

onbekeerde kan zeggen

En

ook,

:

„Ik zelf dien wel

geen onbekeerde kan betuigen,

met het gemoed de wet Gods."

als hij

viel:

„Zoo deed

ik

deze

zonde niet meer, maar de zonde die in mij woont." Of ook wat onbekeerde

zou kunnen roemen

;

„Ik dank God, door Christus Jezus, mijnen Heere." Al

het beweren alsof de Paulus, die zóó sprak, nog de Saulus ware, die den Christus haatte en vervolgde,

is

dan ook niets dan Schriftverdraaiing en Schrift-

vervalsching, en een vermetel pogen

om

tegen over de ootmoedige gestalte

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen