E voto Dordraceno - pagina 457

ZOND. XLVII. HOOFDSTUK

459

III.

men vanzelf in, als men zich de uitverkiezing enkel voorstelt. Dan toch is het een uitverkiezing tot iets wat kode onzekere toekomst. Dan ligt er geen kracht in voor het

minder. Daar vervalt ter zaligheid

men moet in heden. Dan grijpt Dan maakt

len.

schilderijen die krachtige

oude

onze

op

kan ons

ze onze existentie niet aan, en

tot niets bezie-

nu daarentegen

ze lijdelijk, tobbend en doodsch. Ziet ge

koppen van onze Calvinisten en

mannen geen

Puriteinen, dan gevoelt ge terstond dat er in deze dappere

zenuw van

enkele

van

uitverkoren

moed.

Wie

in

zelfzuchtig en

de

is

uitverkiezing

als

maar

lijdelijkheid slap hing,

geloof

te zijn,

hen

alles in

dat, juist

alleen een middel ter zaligheid ziet,

uitverkiezing

maar wie

alleen op eigen toekomst bedacht,

nu op het schikken en richten van uw en

schikken

dit

is

dit

Gods,

zijns

Naam.

de heiliging, ook in de eeuwigheid, van zijnen Heiligen

Past ge

eigen leven toe, dan

zelf tweeërlei wijze van doen, waardoor het

richten

Het

Christelijk karakter van het wereldsch karakter onderscheiden wordt.

behoeft

toch

nauwelijks

herinnering,

dat ook de lieden der wereld wel

terdege op dat schikken en richten van hun leven bedacht zijn

soms

dan

de

des

Het mag

Koninkrijks.

mannen van een

hen

onder

ook

kinderen

is

ze verstaat

en zaligheid, bedoelt de eere

roeping

tot

dank hun vast

van hoogen, heiligen

trilde

;

schier

meer

ontkend,

van

en

bestaan

nobel

niet

een

dat

schoon

karakter gevonden worden. Menig leven wordt ook in de kringen der wereld

waarin

doorleefd, doel,

nu

wel

juist het verschil

uit,

kracht. Hij doet alzoo. uit.

Het

is

karakter ters

door

is

het afgaan op een vastgekozen

hiertoe brengt de

Van hem

gaat dit

man zelf

der wereld het in eigen

bedwang en deze vastheid

zijn helder zelfbesef en energieke zelf beheersching, waardoor dit

alzoo

dan

heiligd.

ook

eenheid,

waarlijk

en groot betoon van kracht en levensmoed was. Edoch, en hier komt

gevormd werd. Maar

ook niet dan

bij

juist

daardoor wordt in zulke karak-

hooge uitzondering de

Naam

onzes Gods ge-

In den regel neigen zulke karakters tot zelfverheffing. Ze zondigen

zelfvoldaanheid al is

over

wei-besteed

eigen

leven.

Ze

zijn

opgeblazen,

de toon ingebonden, en hoogmoed, geestelijke hoogmoed en trots

de grondtrek, die ook dan nog doorgaat, als beminnelijkheid en welwillend-

heid de bloemen zijn, die deze hoovaardij bedekken.

entegen

is

— Heel anders daar-

het Christelijk karakter. Tot zulk schikken en richten van zijn

leven, tot zulk een

vormen van

zijn karakter,

rament, zulk een beheerschen van

zijn

van de stemming en den grondtoon de krachten bezwijken. Juist omdat

zulk een leiden van zijn tempe-

neigingen, zulk een heihgend verheffen

zijns harten, voelt het hij zijn

kind van

God

zich

leven schikken en richten wil, niet

op eigen eer, niet enkel op anderer nut, maar allereerst en allermeest op den

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen