E voto Dordraceno - pagina 216

ZOND. XXII. HOOFDSTUK

216

toe zich tegen Christus verhardt, niet onsterfelijk zou zijn

ten einde

ze

maar

om

personen

aan

zoodat ze ophield te bestaan. Deze leer

gedachte te ontkomen, dat zoo

ontzettende

eeuwen eeuwigheid der rampzaligheid

is

een

tal

van

zouden

ter prooi

voorts op de bitterste verwarring tusschen sterfelijkheid

berust

vernieti(jin(j

ook

de

aller

in

en

zijn,

en

worden,

vernietigd

poging

III.

Wat nu

van hedaan.

schriklijk en

vreeslijk,

het eerste aangaat, zoo

maar wat vermogen

wij

die gedachte

is

tegen het woord van

Christus, dat zoo stellig en beslist de eeuwigheid der hellestraf uitspreekt?

En wat

tweede

het

ophouden

maar

bestaan,

te

De

worden.

aangaat,

zoo

het duidelijk, dat sterven niet

is

men

terwijl

bestaat, in zijn existentie gekrenkt

van een onwedergeborene

ziel

dood en toch bestaat

is

wat de Schrift ons van den eeuwigen dood

al

ophouden

van

bestaan

Anders

had

kunnen

werpen.

ondenkbaar

ook

leert, leert

maar een voortbestaan

;

Christus

Immers

dan

ons

voor

zich

had

ook

niet

in

den

opgehouden

hij

is

voor

ter

zaligheid te openen. Hierbij

van

de

Evangelie

zal

leefde,

zijn

jongsten

snik iets

onbeslist;

maar

dit

is

eenige

op

voor de keuze: voor of

zij

zeker, dat

Dat

er,

niemand, met de

blijft

eindelijk

de

Cor.

XV:

zijn,

hij

ook

de één

zal verlaten worden."

laatste

dwaling aangaat, die van de

dwaling in het

we ons

spel,

om

28: „Opdat God

zij

eindelijl-e

niet lang op te houden.

aan de ontzettendheid van

men

alles in allen";

zich op uitspraof Joh.

XII: 32

zoo ik van de aarde zal verhoogd zijn, zal ik ze allen tot mij trek-

ken." wij

Schrift in de

voor ons ongemerkt, nog in den

het eeuwig verderf te ontkomen; en voorts beroept

„En

met de

de eeuwigheid in zonder Christus, dan

hierbij is dezelfde

1

de

met den zondaar gebeuren kan, ontkennen we daarom hij

aangenomen, en de ander

als

nimmer voor

er

wijze ka7i ontkomen, zoo hij tot den einde

volhardt.

zaliging aller zielen, ook hierbij hebben

ken

Of

den Christus eeuwiglijk. „Twee zullen op den akker

En wat Ook

vernamen.

kan staande houden, dat wie gedoopt was en onder het

ongeloof

maar gaat

zonder

door de zucht,

is

en die vele muloenen die

Evangelie

het

Christus, zullen geplaatst worden, blijve,

eenigermate

;

van

prediking

Schrift voor zich,

niet

bestaan, wat

nu onderscheide men wel tusschen hen,

nog een oogenblik komt, waarin ook

tegen den

in

eeuwigen dood te

de velen die onbekeerd wegsterven, nog na hun dood een weg

die onder het Evangelie geleefd hebben,

toe

ze nergens een

het stellen van de mogelijkheid ter bekeering

om

hand,

Bij

is.

De tweede dwaling

laatsten

ze.

in schriklijke verderving.

ook na dit leven. Een dwaalleer die insgelijks ingegeven

iets

is

Op

mogen

het eerste nu geldt hetzelfde antwoord, dat we straks gaven: niet barmhartiger zijn

dan de Heere

zelf in zijn

Woord En

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen