E voto Dordraceno - pagina 4

XXXVIII. HOOFDSTUK

ZOND.

6

I.

geschreven worden, in onze dagen allicht eenigszins anders zou uitvallen.

niemand

Bijna

zou

thans

er

vrede

mee hehben,

dat

het

vraagstuk van den Sabbath geheel onaangeroerd bleef, en

op aandringen, dat

oorzaak

bij

gebod, evenals

dit

er,

eigenlijke

niet zonder

de meeste andere,

bij

ook hetgeen ons verboden wordt, beter tot zijn recht kwame. Ja, we durven wel uitspreken, dat menige vrome in onze dagen, die wat sterk het stuk

van den Sabbath precies

is"),

drijft,

(of,

bevredigd kan gevoelen

gelijk

men

„in den Sabbath

eertijds zei,

wat

punt door den Heidelbergschen Catechismus niet

zich op dit

en er zich vaak aan moet geërgerd hebben, dat

;

men

de Heidelberger over wat

het „schenden van den Sabbath" noemt,

zoo ganschelijk zwijgt.

Voorop

ga

hier

deswege een kleine poging,

met den Heidelberger

te verzoenen.

om

deze mannenbroeders

Ze mogen namelijk bedenken, dat

al

de dagen der Hervorming tot ons kwam, steeds het stempel draagt

wat

uit

van

de

veel

kwaad

tegenstelling

met Rome. De werkheiligheid had zoo onnoemelijk

gesticht. Niet alsof de practijk der

deugd ongodzalig, of ook

het doen van goede werken ons niet geboden, zou

maar omdat het

zijn;

schier al uitliep op boetedoeningen of het doen van ceremonieele werken, die in zich zelf

werken"

op

geen heilig karakter bezitten.

den voorgrond drong, was niet een

maar bestond

godsvrucht,

meer

al

het

van

opbrengen

het

was

verstikt.

ziel

Onder dien

allerlei

En

men nu

op

Luthers

werkheiligheid

kerkelijke

brak,

kerkelijke

daaronder

last verdorde het geloofsleven.

uit deze onevangelische practijk dat

priesters en het bederf der kerkregeering

Toen

„goede

waarnemen van

offerande en het volbrengen van allerlei kerkelijke penitentiën.

nu was de

als

en teeder leven der

stil

hoofdzakelijk in het getrouw

plechtigheden,

kerkelijke

allerlei

Wat zich

voetspoor

En

de geestelijke tyrannie der

was voortgekomen. eindelijk

met

was het zoo vreemd

dit

niet,

onwezen der

dat

men

aan-

vankelijk wel eenigermate in het andere uiterste oversloeg, en althans in

sommige kringen dit

uit

de

in

wel

wat

Doopers,

heel

die

overgeestelijk

werd. Het sterkst

kwam

de usantie ten opzichte van den Doop, de

Overheid, den Eed, en zooveel meer veranderden, en er ten slotte zelfs toe

kwamen, om de

autoriteit der Heilige Schrift en

de belijdenis van Jezus'

geboorte uit het „vleesch en bloed van Maria" aan te tasten. Geheel de

natuurlijke levensbasis leven

weg.

namen

Het moest

alles

deze afgedoolde vromen geestelijk

worden.

En

al

het

meer onder het was

in dezen

gedachtengang, dat ze ook de practijk van den Sabbath sterk afkeurden.

De Sabbath onderhouden was „den dag waarnemen",

een zonde van

ongeloof dus, waar Paulus zoo ernstig tegen gewaarschuwd had. Het was

nogmaals

bukken

onder

de ceremonieele wet, en daarmee de Roomsche

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen