E voto Dordraceno - pagina 572

ZOND, Lil. HOOFDSTUK IV.

574

Dat

de Joden, en algemeen in het Oosten, het eindigen of beslniten

bij

gebeden met zulk een lofverheffing niets ongewoons was,

der

Zulk

een

van het gebed lag geheel in den mystiek-Oosterschen

besluit

zijn

om

aan had,

geest, die er behoefte

maals

Amen

eer het

gewijde en geheiligde aandacht in zijn

üit het gebed van David, dat ons in 1 Kron.

we overigens reeds

leeren

werd uitgesproken nog-

God saam

XXIX:

11

is

te trekken,

opgeteekend,

soortgelijke betuiging kennen, als in deze doxo-

voorkomt, wanneer het daar heet: ,1Jwe, o Heere,

logie

bekend.

is

is

de grootheid

en de macht en de heerlijkheid". Het eigenaardige nu van zulke doxologiën aan het einde der gebeden

dat ze geschikt

is,

zijn,

om

gebeden

bij alle

te worden bijgevoegd, zonder bij één gebed bijzonderlijk te hooren. In de

Engelsche Episcopale kerk wordt de betuiging

Son and

to the

to the

:

Glory be

to the

Fathor and

Holy Ghost, world without end, Amen, nog

steeds aan

het eind van allerlei gebeden en lofzangen herhaald, juist op dezelfde wijze, als

meer dan één

we

alles

liturgisch gebed ten onzent eindigt in de betuiging, dat

vragen „in den

God

ligen Geest één eenig

om

men

zal

„Onze Vader"

naam

des Zoons, die met den

gevoegd, beschouwt als een meer algemeene doxologie,

zwang was en

gebeden

„Amen"

„Amen"

hij

dit zijne

in Luc.

XI zoomin

worden weggelaten. Dat nu

bij

het

discipelen leerde,

is

toege-

dat natuurlijk voor velerlei gebeden in

„Onze Vader" was uitgedacht,

opzettelijk voor het

niet

de slotwoorden, die

zwang was, en door Jezus een enkel maal

in

dat iemand daarom vermoeden

kerk,

men

veiligst gaan, indien

voegd. Juist dus als het

te

Vader en den Hei-

prijzen in der eeuwigheid." Daar-

zijn

die ook voor andere

sche

te

het

ook aan het „Onze Vader" toen

zoodat dit

en

zij te loven

zal,

als

dat dit

de doxologie voorkomt, zonder

„Amen" ook

door ons behoort

in het latere kerkelijk gebruik, de Ooster-

die door haar aard en geestesrichting op zulk een doxologie

was aangelegd, zich

al

spoedig meer constant aan het„Onze Vader" met

het slot hield, terwijl de Westersche kerk, die zich in het gebed meer aan

Luc.

XI

dan verklaart het zich

als

de eigenlijke beden hield, het „Onze Vader" zonder het

overnam, heeft niets onnatuurlijks vanzelf,

waarom men

in het

;

en

is

Westen het

dit zoo, slot uit

slot uit

Matth. VI allengs voor

een Oostersch bijvoegsel kon aanzien en daarom schrapte.

De kerken

der

Keformatie, die zich door de toenmalige kerkelijke praktijk niet gebonden

konden gevoelen,

zijn,

mede deswege, weer op de Oostersche

usantie over-

gegaan, en hebben niet Luc. XI, maar Matth. VI, naar den dusgenaamden textus receptus, tot voorbeeld voor het kerkelijk gebruik genomen, en de

gewoonte, is

om

het „Onze Vader" met de lofverheffing in het

daardoor onder

alle

slot, te

Protestanten zóó inheemsch geworden, dat

bidden,

men zou

meenen, dat het gebed niet ten einde toe werd afgebeden, indien de voor-

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen