E voto Dordraceno - pagina 336

338

XLV. HOOFDSTUK

ZOND.

III.

En

slotte geheel uit

Gods verborgen omgang

men

van elke onmoeting des Heeren vervreemd wordt. Goede

ten

slotte

en

juist

de

als

om

plickting

trek

om God den Heere mensch

bidde

ook aan ons,

in

om

ook

zichzelven

uit

om God

gewezen

een

is

leert,

t^er-

bovenal op de verplichting

heilige

kunst,

die

een eenig

niet

en wie geen drang, geen behoefte gevoelt, dat

loopen,

te

gewezen

;

regel gevolgd,

den Geest der genade en der gebeden aan

Ook het gebed

roepen.

te

niet zelden, dat

is

minder werd, steeds op de

bidden

het

tot

bidden

te

het einde

daarom steeds den omgekeerden

artsen hebben

geestelijke

uit.

ons leere bidden, doe bidden, ja

Hij

nooit het zahge van die heilige kunst aan zijn eigen

zal

ervaren.

ziel

Hierin

kan,

dat

men nu

reukwerk voor

's

Heeren aangezicht kan opklimmen. Wilde

beantwoordde,

dan zou hieruit volgen, dat aan

gebed moest verboden worden

het

mocht

toe

volkomen waar, dat een onbekeerde geen gebed bidden

gebed afsnijden, dat niet aan den hoogen eisch van het waar-

gebed

achtig

keerden niet

is

als

elk

de rechtvaardiging van de gebeden der nog onbe-

tevens

ligt

Het

keerden.

;

aanzetten, en ze niet aan het gebed

hoogmoed ging dan ook soms

nemen.

Geestelijke

van wie

in ons oog niet bekeerd was, kortaf

zonde

te

mocht

noemen en

er hen

laten deel-

om

zoover,

onbe-

alle

men

of althans dat

gebed

alle

te verachten.

Zoo echter heeft de kerk van Christus nog nooit geoordeeld. Integendeel, heeft er steeds op aandrongen, dat de ouders van jongs af de kinderen

zij

tot

zinnen er

en

aan

onder

zouden

gebed

het

bij

en

opleiden

er

samenkomsten het gebed

oefenen

in de huisge-

dat

;

in eere zou blijven en dat allen

zouden deelnemen; en dat in de openbare godsdienstoefeningen, aller

deelneming,

de

publieke

worden. Die goede practijk hield onder

en het

stand,

in

is

dienst der gebeden zou gehouden alle

Christenen dan ook nog steeds

alleen in de huisgezinnen der ongeloovigen, dat de kleine

kinderen des avonds ter ruste worden gelegd, zonder de knietjes voor den

Heere hun God

nu

later,

bij

te

hebben gebogen. Die herinnering

de vroomsten

teeder en heihg.

En

kleine

zij

zelfs,

het

al,

als

nastamelen, toch

blijft

onze jeugd werkt

niet anders deden,

het besef ons steeds

De

altijd

hoe we

hoe dat kinderrijk

ontwikkeld

uit later dagen.

overtuiging dat het gebed pUchtmatlg

eiken dag

weer

zijn,

dan half begrepen

bij,

hjke bidden vaak meer van het echte gebed had, dan menig

gebed

maar

volstrekt niet weerzinwekkend,

dat we ons zeer goed bewust

kinderen vaak

destijds

klanken

uit

is,

dat alle kind des menschen

moet bidden, en dat God het gebed van

eischt, zoodat

Hem

te kort doet

elk

menschenkind

en in gehoorzaamheid

altoos

te kort schiet,

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen