E voto Dordraceno - pagina 248

ZOND. XLIII. HOOFDSTUK

250

dan dat van

was, en dat er tegen zijn belijdenis en wandel geen klacht

lid

hij

III.

aard

dergel ijken

En

ingekomen.

is

zoo worden dan bijna allen on-

ergerlijk in belijdenis en wandel, en wordt door zulk een attestatie alleen

uitgemaakt,

men

dat

werd

gewikkeld geestelijke

opwaking

omdat

tucht

de

was

toegelaten

de

in

kerken,

der

sticht dit

Maar

van

dragers

om

men

meer

al

wandel,

óf

zijn,

zij

wist,

openlijk voor de loochening

moeilijk

aan

van de

honderden van personen, van wie

toeliet

dat

den

ze

Christus

wandel voor goed rekenen, en dat

wordt gezet, daar zorgen

van

in de

ambts-

toen ze als onberispelijk van belijdenis en

kerk,

Avondmaal

Bestuur

belijdenis en

geven

meer

weten, dat ze óf toon-

te

zeggen,

voor

wij

!"

En

De

loochenden.

redeneering was ook toen: „Zoolang er geen aanklacht

ook

dan wordt

niets te zien,

tusschenkomst van het Classikaal Bestuur van Amsterdam

heilig

Classikaal

men

Onzettend voorbeeld van zulk valsch getuigenis gaf

Synodale

de door

het

tot

onzedelijkheid

uitkomen.

1886

in

bij

niet,

Christuswege publiek en op schrift goed getuigenis afgeven

van

Waarheid

kwaad

die diepzondige toestanden, dat

van personen, van wie een ieder weet, en ook beelden

zooveel

getuigenis almeer vervalscht, dringt de leugen al

en verkrijgt

in,

niet

allengs in dien droeven toestand,

de vingeren voor de oogen houdt

dit kerkelijke

kerk

nu nog

verslapt het kerkelijk leven, laat

men

de tucht almeer rusten, en geraakt

men

Avondmaal en

de tucht. Voor een tijdlang,

dan werkelijk nog toegepast wordt, en men dus de ex-

ceptiën althans te weten komt.

dat

tot het heilig

van

toepassing

is,

moeten

!

Het

de

wij

die aanklacht niet op

dat in Christus' kerk

dit

valsche

touw

is

hoe de kerk van Christus, door haar laf

dan

prijs-

de waarheid en door haar waardeloos, wijl valsch getuigenis,

den algemeenen waarheidszin onder de Christennatiën afbreuk heeft

gedaan.

Reeds hierop

in

1868

heeft schrijver dezes in zijn opstel

„De leugen

in bijzonderheden gewezen, en de uitkomst heeft

getoond,

hoe

die

maar

in de kerk" al te

zeer

macht der leugen, eenmaal ingeslopen, steeds verder

voortwoekert, en ten leste zóó oppermachtig wordt, dat ze een antinomi-

aansch leugen,

karakter bij

te zeer het geval

Men waarlijk

aanneemt;

gelijk thans, ten opzichte

van de kerkelijke

vele Gereformeerde woordvoeders onder de Synodalen reeds al is.

achte derhalve het gevaar dat van den kant van de leugen dreigt, niet gering.

toestanden

reeds

Waar

onze algemeen maatschappelijke en kerkelijke

zulk een vruchtbaren

bodem voor de leugen

opleveren,

en aan de klare, volle oprechtheid van de taal zoo ernstige hindernis in

den weg leggen, daar begrijpt

men

hoe welig de bloei van de leugen en

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen