E voto Dordraceno - pagina 256

ZOND. XLIVa. hoofdstuk

258 is,

I.

Doch ook

spreekt ook de conscientie In ons goed en deugdelijk recht.

afgescheiden

hiervan,

niet

alleen uitwendig,

wat

we

de conscientie in ons altoos oordeelende, of we

is

maar ook inwendig

wisten, dat goed was.

niet in strijd zijn geraakt

met

Zoo oordeelt dan de conscientie wel

ter-

dege, en zelfs voornamelijk onze innerlijke overleggingen, en staat op dien

grond met wanen, in

uw

uwe

binnenste,

de wet

maar

uit,

Gebod

een

extra

Gods

eerste

nu

is

die

twee

gids die

conscientie in u

noodzakelijke

uiting

blijft altoos

bewustzijn. In dit bewustzijn straalt tweeërlei

uw

en ten andere het beeld van

dan niet met elkaar

al

en

is

uw

van

in

strijd

zijn.

Uw

uw

zelfbesef, of

conscientie

dan wel voor de wet bezwijkt.

van

En

Nu moogt

ge

Ge

zijt

Ge moet

er niet vrij in.

vrij

daarom wel het

dit

van binnen noemen, want metterdaad dwingt God u dit conscientie-oordeel.

dus een

is

waarin ge, u zelven kennende,

bewustzijn,

en de wet kennende, als rechter over u zelven oordeelt, of ge

tje"

af.

En

eigen persoon.

conscientie niets anders dan de uitspraak van

de

niet

een soort wetgever

is,

u overnacht. De rechter voert

bij

uw

geeft ze niet, en

wil,

Ge moet dus

rechtstreeksch verband.

in

conscientie een appart iets in u

God gaf u een

rechter.

Ten

dit tiende

dat

uitgaat „tikker-

tot het vellen

dit oordeel vellen.

hoe ge ook in het leven anderen en u zelven misleidt, voor de conscientie

houdt

alle zelfmisleiding op.

van de wet

falen,

besef verslappen

dan ons

;

Ge

dan zóó

ziet

en de kennisse van

:

uw

reden waarom de apostel er op

hart, en dat

we daarom nog

Wel kan uwe

is het.

persoon klein

wijst, dat

is

uw

den

conscientie, voorzoover ge

blijft

Gods

wille

kennisse

uw zedelijk

God meerder

niet vrij uitgaan, ook al

onze eigen conscientie ons niet veroordeelt. Maar dit hierin

en van

zijn,

is

is

het dat

toch altoos, en

kent, en

u zelven

kent, moet ge u zelven aan dien wille Gods toetsen en dus vrijspreken of

veroordeelen. Hieruit volgt dus ook, dat

uw

bewustzijn deze vrijsprekende

of veroordeelende daad der conscientie alleen in zooverre voltrekt, als er

zeker besef van strijd tusschen Gods wil en

doordrong.

bewustzijn

aan

strijd

met Gods

conscientie-uiting van

In

het

rijk

uw

persoonlijk bestaan in

wil vanzelf zal zijn weggevallen,

uw

aanstellen ?

val

volgt hieruit, dat

Adam

in

God

ware. in

dus van een

men immers geen

rech-

het Paradijs, vóór zijn

En

Hoe toch kon

strijd

zijn

tevens volgt hieruit, dat, voor zoover het persoonlijk be-

staan van onzen Heiland aangaat, een conscientieacte in

rijmd

er

geen enkele conscientieacte kon doen plaats grijpen in

in zonde,

bewustzijn.

Ook

is

bewustzijn geen sprake meer. In een land, waar

nooit tegen de justitie kon gezondigd worden, zou ters

uw

der heerlijkheid waarin alle gedachte

hij,

geraken? Alleen

die

zelf

in zooverre

van een conscientie der zonde sprake

zijn,

God was

kon dan ook als hij,

hem

zelfs

onge-

persoonlijk ooit bij

met

den Heiland

onze Middelaar zijnde,

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen