E voto Dordraceno - pagina 332

334

ZOND.

Gereformeerde

Men

leven.

XLV. HOOFDSTUK

En

treden.

te

redeneeren een grondslag voor

ook met

sluit,

men

begaat

feitelijk

Men

redeneert te veel.

de redeneering niet klopt of

als

II.

te zeer geneigd,

is

zijn geloof

om

zoo doende de grove fout,

Nu

geloof te zien.

zijn

om

aarzelend terug in

dat

treedt in al wat den

wortel der religie raakt altoos de machtige tegenstelling op van het Goddelijke en menschelijke, 's

van het oneindige en eindige, van Gods raad en

menschen verantwoordelijkheid, en zoo ook van Gods albestuur en ons

menschelijk gebed. Die tegenstellingen

eenvoudig

Er

onverzoenlijk.

gaapt

die nooit door ons menschelijk

voor ons redeneerend verstand

zijn

tegenstelling een klove,

in zulk een

denken wordt overbrugd. En

niet zelden ernstige denkers onder de Gereformeerden,

nu

dit

om dan

verleidt

eenvoudig,

hun redeneering afgaande, het ééne van de twee tegenover elkander

op

stukken

staande

kan er

dus

werk

te

bij

gaat

bestel

God

beschikt

dus staak

door,

Wat waar

gaan.

ik alle

zal zijn,

wat

Omdat

uw

predikt, u tevens

en

stof

in

zoo zegt dan zulk een,

zijn.

Eu

zoo ook hier, Gods

gebed.

En

zoo

zal gelden,

mogen we

assche

datzelfde

Woord, dat u Gods

schuld en zonde aanzegt, daarom zult ge

u

dat

"

Gods onveranderlijken raad

nochtans toeroept: „Bid zonder ophouden," daarom zult

noch vertragen, maar veel meer toenemen Dit versta

men nu

minsten

maar moet

u voor den Heilige verootmoedigen. En zoo ook

Woord,

datzelfde

Omdat

in

uw

intusschen niet zoo, alsof

drang

gebed

in ons

predikt, u

gebed. Schrift om,

we buiten de

ontwaren zouden, en nu

den

eerst

door zulk een tekst zouden te weten komen, dat er gebeden

Wie het

tot het

zoo voorstelt, miskent eiken

hier.

ge niet aflaten,

geen

worden.

niet

en wat ons te doen

door ons niet afgeleid uit eenzijdige redeneering,

door ons beluisterd uit Gods Woord. albestuur

alles,

ons geen schuld noch zonde

toch

mag

staat,

loochenen.

te

moet

saamhang tusschen de open-

baring in onze ratuur en de openbaring in de Heilige Schrift. Integendeel

de drang tot het gebed werkt zoo diep uit natuur op, dat ge het gebed

ook

alle volkeren,

bij

historie der wereld het

de

uit

schijnsel

hoe

de verst afgedoolde natiën terugvindt, en reeds

bij

leert

kennen. Reeds

gebed bij

als

een algemeen menschelijk ver-

het jonge kind merkt ge dan ook wel,

het gebed er als vanzelf ingaat.

Een

kind, dat

nog van

niets weet,

vindt het niets vreemd, als moeder het de knietjes leert buigen. is

in

onze beschaafde en van

breeden kring weggestorven der

eisch zelfs

uit

gevaar

oorspronkelijke die kringen

en

gemeenlijk

angst,

den

;

God

bewijzen?

nog gedurig, hoe

toch

Naam

wel

afgekeerde wereld het gebed reeds uit

maar wat kon

natuur

En

in

ooit de ontaarding

En

tegen den

bovendien hoort ge niet

oogenblikken van spanning en

het gebed weer naar diezelfde lippen drong, die

des

Heeren

nooit anders

dan

in vloek en

God-

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen