E voto Dordraceno - pagina 20

22

XXXVIII. HOOFDSTUK

ZOND.

Er gaan nu overal twee stroomen,

zelf overgebracht.

winden tegen elkander en

koking

aardsche

gelijk het

en

God

tegen

het

leven

menschelijk

menschelijk

Twee

is.

levens in éénzelfde

gelijk het zich zelf uit de

leven,

poogt

inzicht

op

te

bouwen; en

bewerkt wordt, een hemelsch stempel draagt

innerlijk

eigendunkelijke van het leven dezer

en

aardsche

het

nu overal

nogmaals datzelfde menschelijk leven, maar nu

anderzijds

door

overal

van

het

naar

krachten

daartegenover

er blazen

en vandaar, dat er overal branding op de kust

in,

golven

de

in

Eenerzijds

existentie.

IIL

wereld indruischt.

Een

Dan

tegenstelling

zou

toch

als

aardsche

het

al

tusschen duivelsch en goddelijk

eenvoudig

onbekeerlijk en dies onredbaar zijn.

Doch zoo

vernietigd is

het

niet.

is

dit

nog

niet.

moeten worden,

Er

blijft altoos

nog

één punt, dat deze beide levenssterren gemeenschappelijk hebben, en dat gemeenschappelijke

de scheppinr/, en in hetgeen de algemeene genade

ligt in

en in stand hield. Vandaar de aanrakings-

uit die schepping gered heeft

punten, en vandaar de mogelijkheid, dat dit hemelsche nieuwe leven van

den eeuwigen Sabbath hier reeds zekeren vorm aanneme, en zich belichame

van Christus. Natuurlijk

in de kerk

vaak vervalscht

en

maar toch dat leven der genade en der wedergeboorte,

;

God en naar den

dat leven uit

zekere gestalte aan. Het

onzer

hope.

Het

die belichaming gebrekkig, omsluierd

is

is

is

niet

leven,

neemt desniettemin

Ook

niet enkel voorwerp

regel van

Gods

maar een

utopie.

op aarde waarneembaar, en ge kunt van den

hier

éénen persoon en van het ééne gezin en van het ééne dorp zeggen, dat ge

er

van

iets

persoon,

gezin

dat of

hoogere

dorp

leven

klagen

bespeurt,

zult,

dat

terwijl ge bij

er alles

een ander

nog slaapt onder de

doodswade der onaandoenlijkheid. Die beide levenssferen bestaan dus naast elkander en in

elkander

geschoven;

en

overgeeft,

sfeer

en weer

naarmate ge nu met de sympathie van uw

met uw inspanning en met uw

hart,

zelfs over

toewijding,

merkt ge zeer wel aan uzelf

u aan de eene of andere

of het

hemelsche leven in

u bovendrijft, of dat ge nog verzonken hgt onder den druk van het leven der wereld. Niet alsof een kind van

met

al

zijn

kracht,

alle

de

God

reeds geheel in dat hoogere leven,

oogenblikken zijns levens zou inleven, en

geheel uit dat lagere leven zou zijn opgetrokken. Zoo beeldde de monnik

het

zich

steeds

in,

en de asceet joeg dat ideaal na. Maar de uitkomst toonde

meer de

innerlijke waarheid

van Paulus' betuiging: „Niet dat ik

het aireede gegrepen heb of aireede volmaakt ben, maar ik jaag er naar, of

ik

het ook grijpen mocht." Juist hieruit echter vloeit voor ons besef

het

gevaar voort, dat we ongemerkt weer ontvallen aan onzen goddelij-

ken

adel, die ons in de

wedergeboorte geschonken werd, en weer terug-

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen