Sociale hervormingen - pagina 209

2Ó5

Op

de bedenking van sommige leden, dat een zoodanig maximum bedrag tegen contract-breuk bij werkstakingen geen voldoenden waarborg zoude bieden, werd geantwoord, dat het staangeld niet bestemd is en niet kan dienen als middel om dit te voorkomen. Hoe hoog ook het bedrag zij, men zal zich daardoor van eene werkstaking niet laten terughouden als eerste eisch zal men teruggave van dit bedrag stellen. Gewezen werd op de overgangsbepaling, volgens welke de arbeidsovereenkomsten, van kracht bij het inwerking treden van de voorgedragen regeling, alsmede de uit de arbeidsovereenkomst over en weder voortvloeiende rechten en verplichtingen, met uitzondering van den duur der arbeidsovereenkomst, worden beoordeeld naar de bij die regeling vastgestelde bepalingen. Gevraagd werd, of uit deze overgangsbepaling zal voortvloeien, dat ook de hier getroffen regeling omtrent het staangeld van toepassing zal zijn op de ten tijde van het tot stand komen van het ontwerp van kracht zijnde arbeidsovereenkomsten. Naar aanleiding van de bepaling van het voorlaatste lid werd hier wederom op de belangen der handelsreizigers de aandacht gevestigd en gevraagd, of deze arbeiders niet vrijwel aan de willekeur van hun werkgevers zullen worden overgeleverd, waar een maximum bedrag, dat op het loon mag worden ingehouden, hier niet eens wordt genoemd. Door anderen werd hiertegenover, met verwijzing naar het bij art. 1638 c opgemerkte, betoogd, dat de handelsreizigers niet vallen onder de regeling van dit lid. Opgemerkt werd, dat in het ontwerp-DRUCKER de interesten, die de werkgever aan den arbeider zou schuldig zijn, werden berekend tegen vier ten honderd in het jaar en in overweging werd gegeven, zoo het dan noodig wordt geacht, dat vijf ten honderd in het jaar wordt uitgekeerd, dit cijfer in het laatste lid te noemen en daar niet te spreken van de „wettelijke interesten". Immers geven deze woorden, zooals bekend is, in de practijk aanleiding tot processen van de meest ondankbare soort over de vraag, of men in een bepaald geval met eene handelszaak dan wel met eene burgerlijke zaak te doen heeft, en of dus de interesten naar vijf of naar zes ten honderd moeten worden berekend. Sommige leden konden zich er niet mede vereenigen, dat de werkgever niet dadelijk voor elk ingehouden bedrag interesten verschuldigd zal zijn. Het geldt hier, zooals in de Memorie van Toelichting in herinnering wordt gebracht, eene bekende grief der arbeiders en het staat, meenden deze leden, te vreezen, dat deze grief bij de voorgestelde regeling zal blijven bestaan. Men zal in de bepaling eene begunstiging van den werkgever zien of andere, onjuiste motieven veronderstellen. Al zullen de verschuldigde interesten soms slechts enkele centen bedragen, het is wenschelijk, zelfs den schijn te vermijden, als zou de werkgever onrechtmatig worden verrijkt. -

;

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen