Sociale hervormingen - pagina 125

H5 overeenkomst van den regel af te wijken, schijnt als regel van een termijn wenschelijk èn in beginsel, omdat daardoor de band tusschen partijen wordt versterkt, het besef wordt verlevendigd, dat er eene geordende rechtsverhouding bestaat; èn uit een practisch oogpunt, omdat het zoowel voor den werkgever als voor den arbeider van belang is, eenigen tijd vooraf te weten, dat de bestaande dienstbetrekking zal t>ij

vaststelling

;

eindigen.

Wat

den duur van den opzeggingstermijn

betreft, zoo zien wij, Burgerlijk Wetboek v. h. Duitsche Rijk, §§ 621 623, •den duur der termijnen in de eerste plaats hiervan laat afhangen, of het loon per dag, week, maand of kwartaal is bepaald; een ander stelsel is dat, hetwelk naar de wet van 27 December 1890 thans in Frankrijk geldt 1). De rechter beslist achterna, met volkomen vrijheid, of de opzegging lang genoeg vooraf is geschied. Sommigen leggen zelfs de wet zóó uit, dat de rechter eene opzegging ongeoorloofd kan verklaren, indien ze niet door voldoende redenen wordt gerechtvaardigd. Dit stelsel heeft het groote nadeel, dat partijen geheel in het onzekere verkeeren over hetgeen zij bij de opzegging hebben in acht te nemen. Verwijzing naar het plaatselijk gebruik, gelijk artikel 46 van het Ontwerp van Mr. Drucker doet op het voorbeeld van het Zwitsersche Verbintenissenrecht, art. 343, en van de Belgische ontwerpen 2), zal in menig geval niet de zekerheid verschaffen,

dat

het

—

welke partijen bovenal behoeven. Verschillende wetten schrijven zelve een nauwkeurig bepaalden termijn voor. Aldus o. a. de Duitsche Gewerbeordnung § 122 en 133*2; de Zwitsersche Fabriekswet, art. 9; het Alg. Duitsche Handelswetboek art. 6 1 het herziene Handelswetboek v. h. Duitsche Rijk, § 66. Daardoor wordt wel volkomen zekerheid verkregen, doch in eene algemeene regeling is, met het oog op de zoo verschillende toestanden, eene algemeene vaste termijn zonder meer niet wel bruikbaar. Het ontwerp heeft een middenweg gekozen en stelt als norm twee verschillende termijnen, één voor inwonende, en één voor andere arbeiders. Bijzondere omstandigheden kunnen teweegbrengen, dat in sommige gevallen een termijn, langer of korter dan de normale, billijk schijnt. Al deze omstandigheden in de wet te noemen, is ondoenlijk. Eene algemeene verwijzing naar den rechter zou opnieuw eene bron van groote onzekerheid openen. Zoo moet men er zich toe beperken, de voornaamste van die omstandigheden in aanmerking te nemen (art. 1639 j )• Ernstige overweging verdient de vraag, in hoever het aan partijen moet vrijstaan, bij overeenkomst de wettelijke bepalingen ;

1)

Mr. Drucker, de Fransche wet van 27 December 1890 en hare werking in de Magazijn, 1897, bladz. 80 en vlg. Vergel. art 19, tweede lid, der wet van 10 Maart 1900.

practijk, in Rechtsgeleerd 2)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen