Sociale hervormingen - pagina 202

258 wijst, werd hier nogmaals opgemerkt, dat ten onzent art. 19 der wet van 28 Mei 1901 {Staatsblad n. 132), behalve in aangewezen grensgemeenten, het in betaling geven van vreemde zilveren,

nikkelen of koperen

munt

verbiedt.

Art. 1638/. Sommige leden konden niet goedkeuren, dat in dit ontwerp niet is overgenomen de bepaling van het Regeeringsontwerp van 1901, waarbij den werkgever eene actie tot terugvordering van het den arbeider onwettiglijk betaalde werd verschaft. Zij vonden het onbillijk en verkeerd, dat de arbeider voordeel zal genieten van eene door de wet niet geoorloofde handeling, die met zijn goedvinden is geschied. Andere leden gingen minder ver, maar zouden in de bepaling toch deze beperking willen hebben opgenomen, dat het recht des arbeiders, van den werkgever het bedongen loon te vorderen, zich niet verder dan over den laatst verstreken termijn of de beide laatst verstreken termijnen zal uitstrekken.

Eenige leden zouden tegen de bepaling minder bezwaar hebben, indien deze van minder algemeene strekking ware met de redactie van het Weekblad van het Recht (1) scheen het hun ongerijmd, dat, wanneer aan een bankdirecteur een deel van zijn salaris met zijne toestemming in aandeelen in de bankinstelling of in eenige andere financieele onderneming is uitbetaald, deze dan zijn salaris nog eens in geld zal kunnen vorderen. ;

Van andere zijde werd gevraagd, waar men dan de grens zou moeten trekken van de personen, voor wie deze bepaling onnoodig ware te achten? Art. 1638 £. Sommige leden achtten het niet zonder bedenking, dat in het hier bedoelde geval de werkgever als plaats voor de voldoening van het loon ook zal mogen kiezen zijn kantoor, indien dit gelegen is in dezelfde gemeente, waar de meerderheid der arbeiders woont. Het grondgebied van de gemeente kan zeer groot zijn en in verband daarmede kan de woonplaats van het meerendeel der arbeiders van de plaats, waar de werkgever zijn kantoor heeft gevestigd, verre verwijderd zijn. Dan zal dus het in ontvangst nemen van hun loon den arbeiders veel moeite en tijdverlies veroorzaken. Andere leden meenden, dat de gevallen, waarin de werkgever als plaats van voldoening van het loon zijn kantoor kiest, hoewel de afstand tusschen dit en de woonplaats van het meerendeel zijner arbeiders hinderlijk groot is, wel uiterst zeldzaam zullen zijn. Gevraagd werd, of de bepaling niet aan duidelijkheid zal winnen, indien „de woonplaats" door „de woning" wordt vervangen. Enkele leden wilden in het artikel uitdrukkelijk hebben bepaald, dat het loon aan eiken arbeider afzonderlijk zal moeten worden (1)

Zie no. 8028,

„Wettelijke regeling van het arbeidscontract" III.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen