Sociale hervormingen - pagina 73

335 in eenzelfde seizoen, van twee even bekwame werkliedeni die beide denzelfden rang aan boord hebben, maar dienen op verschillende vaartuigen van dezelfde soort, en die beiden door een bedrijfsongeval getroffen worden, dat hen geheel ongeschikt maakt tot werken, de eene eene hoogere vaste rente zou ontvangen dan de andere en dit uitsluitend, omdat de eene in het jaar,

dat,

aan het ongeval, gelukkiger besomd had dan de andere. Deze bevoordeeling, die op geen enkelen redelijken grond zou steunen, daar zij geen verband houdt met de meerdere of

voorafgaande

mindere bekwaamheid van den werkman, kan vermeden worden door voor elke categorie van zeevisschers een gemiddeld dagloon vast te stellen, dat berekend is uit de verdiensten van die werklieden over een aantal jaren. Zoodoende wordt uit een reeks van slechte, normale en voordeelige jaren een bedrag vastgesteld, dat geacht kan worden de gemiddelde verdienste van een zeevisscher per dag te vertegenwoordigen. Ook de premiebetaling zou voor het zeevisschersbedrijf eene speciale regeling vereischen. Bij de bedrijven op het vaste land ontvangt de verzekerde als regel zijn loon aan het einde van de week of de maand, dus op geregelde tijdstippen. Het is den werkgever daarom niet moeilijk, geregeld aanteekening te houden van de uitbetaalde loon en en zoodoende te bepalen welke premie hij voor zijne verzekerde werklieden heeft te betalen. In het zeevisschersbedrijf wordt veelal eerst afgerekend na het einde van de laatste reis; dikwijls ook ontvangt de zeevisscher slechts een gedeelte na afloop van elke reis en het overige na het einde der laatste reis. Deze afwijkende loonsbetaling zou dus veel bezwaar voor de vaststelling van het loon en de berekening der schadeloosstelling en der premie kunnen opleveren. Een ander niet minder belangrijk punt, waarmede de bepalingen der Ongevallenwet 1901 niet voldoende rekening zouden houden, is het tijdstip waarop in het zeevisschersbedrijf de uitkeering der schadeloosstellingen dient aan te vangen. De ongevallenwet igoi gaat uit van de gedachte eene gedachte, die geheel steunt op den werkelijken toestand dat de volgens die wet verzekerde werkman ophoudt loon te verdienen, zoodra hij door een bedrijfsongeval is getroffen. Vandaar dan ook dat volgens de artikelen 20 en 21 dier wet de schadeloosstellingen ingaan op den dag na het ongeval. Voor een deel der in het zeevisschersbedrijf werkzame personen kan deze regeling der Ongevallenwet nagenoeg ongewijzigd worden overgenomen immers ook voor tal van personen, werkzaam waaronder volgens de artikelen 6 en 7 van in de zeevisscherij dit ontwerp niet alleen de eigenlijke zeevisscherij begrepen is, maar ook alle werkzaamheden in eene verzekeringsplichtige onderneming, verricht ten behoeve van de zeevisscherij, zal de algemeene regel opgaan, dat de verdienste van den werkman ophoudt, zoodra hij door een bedrijfsongeval is getroffen. Dit zal bijv. het

— —

;

,

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen