Sociale hervormingen - pagina 196

252 ontkend. Huns inziens kan de voorgedragen regeling den arbeiders niets dan voordeel brengen, omdat dezen thans in geval van ziekte volkomen rechteloos zijn. Niet alleen moeten zij in den regel maar zien, hoe zij met hun gezin den tijd der ziekte zonder loon zullen doorkomen, maar zij hebben ook nu niet de minste zekerheid, dat zij na hun herstel hunne plaats niet door een ander zullen zien bezet. De voorgedragen regeling geeft in beiderlei opzicht alhans voor eenigen tijd zekerheid in gevallen, waarin het zich laat aanzien, dat de ziekte slechts korten tijd zal duren, zal ;

de werkgever veelal zelfs wel geneigd worden bevonden de dienstbetrekking te doen voortduren. Verscheidene leden meenden, dat dit laatste zal worden in de hand gewerkt, wanneer, zooals het ontwerp-DRUCKER dit wilde, de regeling alleen geldend wordt verklaard voor het geval de arbeider „gedurende betrekkelijk korten tijd" verhinderd is geweest den arbeid te verrichten. Blijkens de Memorie van Toelichting is de Minister van oordeel, dat deze uitdrukking, welke geen vasten maatstaf bevat, in de wet minder op hare plaats is. Men wees er echter op dat ook in § 616 van het Duitsche Burgerlijk

Wetboek eene

dergelijke uitdrukking: „für eine verhaltnismaszig nicht erhebliche Zeit" gebezigd wordt. Enkele leden gaven in dit verband ook het denkbeeld in overweging te bepalen, dat de arbeider, wanneer hij na zijn herstel terugkeert, de dienstbetrekking niet zal mogen verlaten gedurende een termijn, gelijkstaande met den tijd, waarin hij, ziek zijnde, loon heeft ontvangen. Zij meenden, dat deze zedelijke verplichting des arbeiders door den wetgever tot rechtsplicht mag

worden verheven.

Ook meenden

verscheidene leden, dat de Minister in

zijn

ont-

gegaan door de voorgedragen regeling tot dwingend recht te maken en zouden daarom wenschen, dat tot de bepaling van het Regeeringsontwerp 1901 en het ontwerp-DRUCKER afwijking bij schriftelijke overeenkomst toelatende werd terug-

werp

te ver is

—

—

gekeerd. Zij wilden geenszins ontkennen, dat de billijkheid der voorgedragen regeling in het oog springt, maar meenden, dat ook met de eischen der practijk moet worden rekening gehouden. En nu geloofden zij, dat menig werkgever wel bereid zal zijn een arbeider in geval van ziekte een deel van het loon of het loon voor een bepaalden tijd uit te keeren, maar dat hij, zoo het hem wettelijk niet vrijstaat een beding in dezen zin te maken, zal trachten, in geval van ziekte, de dienstbetrekking zoo spoedig mogelijk te doen eindigen. De bezwaren, tegen de ontworpen regeling geopperd, zouden, naar het oordeel van deze leden, grootendeels vervallen indien haar het dwingend karakter werd ontnomen. Verscheidene leden meenden, dat het den werkgever in den regel niet mogelijk zal zijn het bewijs te leveren, dat de ziekte, waaraan zijn arbeider lijdt, door opzet of onzedelijkheid is ver-

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen